จ้าวซีซีนึกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นบนเตียงในห้องนั้นต่อจากนี้ ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที แต่เธอยังคงควบคุมตัวเองได้ ก่อนหันไปเก็บของในห้องเสื้อผ้า ไม่นานก็จัดกระเป๋าเดินทางเสร็จหนึ่งใบ
“พ่อบ้าน กระเป๋าเดินทางใบนั้นดูเหมือนจะเป็นของแบรนด์เนม ไปหาถุงมาให้เธอใส่ของใหม่”
ไม่นานพ่อบ้านก็หาถุงหนังงูสกปรกใบหนึ่งมาโยนไว้ตรงหน้าเธอ “ใช้ใบนี้ใส่ของ”
จ้าวซีซีคุกเข่าลงเปิดกระเป๋าเดินทาง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงหลินซีดังมาจากด้านหลัง “เดี๋ยวตรวจของในกระเป๋าเธออีกรอบด้วย จะได้กันคนมือไม่สะอาดหยิบของที่ไม่ควรเอาไป”
พอได้ยินประโยคนี้ จ้าวซีซีก็นึกถึงคำพูดของหัวหอ้ ฮั่นฮุยเมื่อครู่ว่าจะทำแท้ง เขาอยู่ในห้องน้ำข้าง ๆ นั่น ถ้าเขารู้เรื่องผลตรวจการตั้งครรภ์เข้า เด็กคนนี้คงไม่มีทางรอดแน่
พ่อบ้านกับหลินซียืนจ้องเธอเขม็งอยู่นอกห้องเสื้อผ้า เธอเหลือบมองผลตรวจการตั้งครรภ์ที่ซ่อนไว้ลึกมาก ก่อนจะตัดสินใจในทันที
เธอหันหลังให้คนอื่น แอบฉีกผลตรวจการตั้งครรภ์เป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วเอาเข้าปากกลืนลงไปทีละคำ เธอมองเสื้อผ้าของผู้ชายในห้องเสื้อผ้า ความหวังในใจก็ค่อย ๆ ดับลงทีละน้อย
นับจากนี้ไป เด็กคนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลหัวอีกต่อไป
จ้าวซีซีลากถุงหนังงูเดินออกจากห้องเสื้อผ้า แล้วถามเสียงเย็นว่า “จะตรวจไหม”
หลินซียกมือปิดปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ “รีบให้เธอไปตรวจข้างนอกเถอะ ถุงหนังงูเหม็นจะตายอยู่แล้ว”
ถ้าพี่ฮุยอาบน้ำเสร็จแล้วออกมา เธอก็คงไล่ผู้หญิงคนนี้ไปไม่ได้อีก หลินซีจะปล่อยให้มีปัญหาซ่อนเร้นนี้อยู่ไม่ได้เด็ดขาด
พ่อบ้านเดินเข้ามาผลักจ้าวซีซี “ได้ยินหรือยัง รีบไสหัวไป!”
จ้าวซีซีเดินไปที่ประตูบ้านพักตระกูลเพียงลำพัง ช่วงเวลาสั้น ๆ กลับยาวนานราวกับผ่านไปหนึ่งศตวรรษ
พ่อบ้านกระชากถุงหนังงูจากมือเธอ แล้วเทของทั้งหมดลงบนพื้นราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง
น่าเสียดายที่ผลตรวจการตั้งครรภ์ใบนั้นถูกเธอกลืนลงไปแล้ว
จ้าวซีซีคุกเข่าลงกับพื้น คิดจะเก็บของที่กระจัดกระจายอยู่ให้กลับมารวมกัน
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เมื่อเธอรับสายแล้วได้ยินเสียงป้าคนใหญ่ น้ำตาก็ไหลออกมาทันที
เมื่อครู่เธอถูกผู้หญิงเสแสร้งดูถูก ทั้งยังถูกหัวหอ้ ฮั่นฮุยเข้าใจผิด แต่เธอก็อดทนไว้ ไม่ยอมให้น้ำตาร่วงสักหยด ทว่าพอได้ยินเสียงป้าคนใหญ่ เธอกลับกลั้นไว้ไม่อยู่ พูดเสียงสะอื้นว่า “ป้าคนใหญ่”
“ซีซี ทำไมร้องไห้ล่ะ?”
“ป้าคนใหญ่ หนูหย่าแล้ว หนูไม่มีบ้านอีกแล้ว”
“เด็กโง่ ใครบอกว่าหนูไม่มีบ้าน ป้าตั้งใจโทรมาบอกข่าวดีนี่แหละ ครอบครัวของหนูตามหาป้าจนเจอแล้ว หนูยังมีพี่ชายแท้ ๆ อีกสามคน เป็นคนหนานเฉิง แซ่หลิน แล้วยังมีพี่ชายลูกพี่ลูกน้องอีกสามคน หนูมีพี่ชายทั้งหมดหกคน พวกเขาตามหาหนูเจอแล้ว ทุกคนเป็นครอบครัวของหนู”
จ้าวซีซีชะงักไป “ครอบครัวของหนูเหรอ?”
เธอรู้มานานแล้วว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้า แต่ไม่เคยคิดตามหาครอบครัว ในเมื่อพ่อแม่ไม่ต้องการเธอ เธอก็ไม่มีเหตุผลต้องไปตามหา
“ซีซี อย่าร้องไห้ รีบกลับบ้านเร็วเข้า เราไม่เห็นตระกูลมั่งคั่งอะไรนั่นอยู่ในสายตาหรอก! หรือจะให้ป้าโทรเรียกพี่ชายของหนูไปรับ...”
จ้าวซีซียังไม่ทันได้พูดอะไร โทรศัพท์ก็แบตหมดและดับไปเสียก่อน
หัวใจของเธอปั่นป่วนยุ่งเหยิงไปหมด เธอได้พบครอบครัวแล้วจริง ๆ หรือ?
“จ้าวซีซี เธอกำลังหาเรื่องอะไรอีก?”
ตอนนั้นเอง หัวหอ้ ฮั่นฮุยสวมชุดคลุมอาบน้ำตัวหลวมเดินออกมาจากห้องโถง เขาอุตส่าห์ใจดีให้เธออยู่ต่ออีกสองสามวัน แต่พอเขาไปอาบน้ำ เธอก็เก็บของเตรียมจะไปเสียแล้ว
เขาเห็นข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้น ทั้งหมดเป็นเสื้อผ้าธรรมดา ไม่มีของแบรนด์เนมราคาแพงติดไปสักชิ้น
เธอแต่งงานกับเขาไม่ใช่เพราะหวังของพวกนี้หรอกหรือ? แต่กลับไม่เอาอะไรไปเลย!
สายตาของหัวหอ้ ฮั่นฮุยตกลงบนถุงหนังงูสกปรกใบนั้น เขาขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “แกล้งถอยเพื่อล่อให้ตามอีกแล้วหรือ? คราวนี้จะทำตัวน่าสงสารให้ใครดู? ย่าก็ไม่ได้อยู่ที่นี่สักหน่อย!”
ตลอดสามปีที่แต่งงานกัน แม้เขาจะไม่ชอบเธอ แต่ก็ไม่เคยปล่อยให้เธอขัดสนเรื่องเงิน
ตอนหย่าก็ให้เงินชดเชยเธอไปก้อนใหญ่ มากพอให้เธอใช้ชีวิตได้อย่างไม่ต้องกังวล
ตกลงเธออยากไปจริง ๆ หรือแค่แสดงละคร?
จ้าวซีซีบีบโทรศัพท์ที่แบตหมดแน่น เธอยังทำใจรับข่าวที่ป้าคนใหญ่บอกว่าพบครอบครัวของเธอไม่ทัน ก่อนหน้านี้เธอเคยฝันและจินตนาการว่าครอบครัวจะตามหาเธอพบ แล้วจากนี้เธอจะไม่ต้องอยู่ตัวคนเดียวอีก
จ้าวซีซีเหม่อลอยอยู่บ้าง ในสายตาของหัวหอ้ ฮั่นฮุย ท่าทางของเธอคล้ายกับยอมรับกลาย ๆ
หลินซีแกล้งเดินกะเผลกตามออกมา “พี่ฮุย เมื่อกี้เธอเก็บของเตรียมจะไป แต่ดันหยิบถุงหนังงูสกปรกจากในครัวมาใช้ ฉันเตือนแล้วก็ไม่ยอมฟัง”
พ่อบ้านรีบช่วยใส่สีตีไข่ “คุณชาย ผมแค่อยากเตือนคุณชายหญิงว่าอย่าใช้ถุงใบนี้ แต่คุณชายหญิงไม่ยอม ยังทำเสื้อผ้าหกกระจายเต็มพื้น ทั้งที่มีกระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมอยู่แล้วก็ไม่ใช้ กลับจงใจทำตัวน่าสงสาร ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป คนอื่นคงคิดว่าตระกูลหัวรังแกเธอ”
บรรยากาศเงียบสงัดเป็นพิเศษ จ้าวซีซีฟังทั้งสองคนใส่ร้ายเธอ พลางยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับท่อนไม้
เธอมองหัวหอ้ ฮั่นฮุยตรงหน้า อยากรู้ว่าเขาจะพูดอะไร
ชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาคมกริบ ก่อนถามเสียงเย็นว่า “เธอไม่มีอะไรจะพูดเลยหรือ?”
ก็ว่าแล้ว!
จ้าวซีซีแค่นยิ้มเยาะในดวงตา “พวกเขาพูดแทนฉันหมดแล้ว ฉันไม่มีอะไรจะพูด”
ถึงพูดไปคุณก็ไม่เชื่ออยู่ดี จะอธิบายให้เปลืองน้ำลายไปทำไม
“จ้าวซีซี เธอยังไม่พอใจอีกหรือ? ยังอยากได้อะไรอีก?”
ในสายตาของเขา เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงที่แต่งงานกับเขาเพราะเงิน
จ้าวซีซีตัดสินใจพูดออกไปให้หมด “ฉันแค่อยากเป็นภรรยาเศรษฐีที่มีหน้าที่ใช้เงินอย่างเดียว คุณลองดูภรรยาคนอื่นสิ ไม่ช็อปปิงซื้อของ ก็ไปทำสวยจิบน้ำชายามบ่าย แต่หลังจากฉันแต่งงานกับคุณ สถานที่ที่ไปบ่อยที่สุดกลับเป็นห้องครัว ส่วนที่ที่ไปไกลที่สุดก็ตลาดสด ผ่านไปสามปีคุณกลับไล่ฉันออกจากบ้าน เสียเวลาหนุ่มสาวไปเปล่า ๆ ตั้งสามปี! หย่าก็หย่าแล้ว ตอนนี้ฉันไม่อยากรับใช้คุณอีกไม่ได้หรือไง?”
เธอระบายความคับแค้นที่สะสมมานานออกมารวดเดียว จึงรู้สึกโล่งอกขึ้นมาก
ดูท่าการเป็นคนไร้มารยาทบ้าง ก็ทำให้ชีวิตราบรื่นขึ้นเยอะจริง ๆ
“พูดจบหรือยัง?”
แววตาของหัวหอ้ ฮั่นฮุยมีความสงสัย เขาให้บัตรสำหรับใช้จ่ายในบ้านกับเธอทุกเดือน และให้เงินใช้ส่วนตัวเดือนละหนึ่งล้าน
ทุกฤดูกาล เขายังให้พ่อบ้านเอาเสื้อผ้ากับกระเป๋าแบรนด์เนมมาให้เธอด้วย
แม้แต่ค่ารักษาพยาบาลของลุงใหญ่เธอ เขาก็เป็นคนจัดการให้ทั้งหมด
ตอนนี้หย่าแล้ว เขาก็ยังให้ทรัพย์สินก้อนใหญ่กับเธอ มากพอให้เธอใช้ชีวิตได้อย่างไม่ต้องกังวล เขาทำเต็มที่จนไม่อาจทำได้มากกว่านี้แล้ว
เธอยังคิดว่าไม่พออีกหรือ?
“พูดแค่แป๊บเดียวไม่จบหรอก”
“พูดต่อสิ!”
“ถ้าอยากฟังก็ได้ แต่ต้องจ่ายเงินเพิ่ม”
หัวหอ้ ฮั่นฮุยเม้มริมฝีปากบางเย็นชา “จ้าวซีซี เธอรักเงินขนาดนี้เลยหรือ? โลภไม่รู้จักพอ สุดท้ายไม่มีทางได้ดีหรอก”
พูดมาตั้งมากมาย ที่แท้ก็ยังคิดว่าเงินน้อยไป
หัวหอ้ ฮั่นฮุยรู้สึกผิดหวัง เมื่อสบตากับดวงตาดื้อรั้นที่สะอาดและกระจ่างใสของจ้าวซีซี เขากลับไม่เข้าใจเลยว่า ผู้หญิงที่ชอบความหรูหราและโกหกเก่งคนนี้ มีดวงตาใสสะอาดแบบนี้ได้อย่างไร!
เดิมทีเขาไม่เคยคิดจะแต่งงานกับเธอ แต่ในเมื่อแต่งแล้ว ถ้าเธอรู้จักวางตัวและเชื่อฟัง เขาก็ไม่ถือสาชาติกำเนิดที่ยากจนของเธอ อย่างไรเสียเขาก็มีเงินเลี้ยงเธอได้
แต่ผู้หญิงคนนี้ก่อเรื่องไม่หยุดหย่อน ตอนนี้ถึงกับไม่คิดจะแสดงละครอีกแล้ว ในที่สุดก็เผยธาตุแท้ออกมา!
เดิมทีเขาควรจะรู้สึกโล่งอกแท้ ๆ แต่พอเห็นหนังสือหย่าที่เธอลงชื่อแล้ว กลับรู้สึกราวกับต่อยลงบนปุยนุ่น ไร้เรี่ยวแรงอย่างยิ่ง
ในดวงตาของจ้าวซีซีซ่อนความเศร้าไว้ เธอแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ ไม่อยากให้ตอนจากไป เธอยังต้องวางศักดิ์ศรีลงบนพื้นให้เขาเหยียบย่ำ
หลินซีเห็นท่าไม่ดี รีบพูดว่า “จ้าวซีซี เธอรีบร้อนเซ็นหนังสือหย่าขนาดนี้ เพราะหาคนใหม่ไว้แล้วใช่ไหม?”
สีหน้าของหัวหอ้ ฮั่นฮุยเย็นชาลงไม่น้อย เขาจ้องจ้าวซีซีตรงหน้า สายตาเต็มไปด้วยการพินิจ
เมื่อเห็นสีหน้าไม่เชื่อใจของหัวหอ้ ฮั่นฮุย จ้าวซีซีก็ตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ “ใช่สิ ถ้าคนใหม่ดีพอ ก็ไม่มีทางลืมคนเก่าไม่ได้หรอก”
แววตาของชายหนุ่มฉายความขุ่นเคือง “กินของฉัน ใช้เงินฉัน แล้วยังเลี้ยงผู้ชายไว้นอกบ้านอีกหรือ?”
จ้าวซีซีเหลือบมองเสื้อผ้าบนพื้น “คืนให้คุณ”
เธอหยิบมาแค่ไม่กี่ชิ้นที่ดูไม่สะดุดตา ส่วนกระเป๋าและเครื่องประดับแบรนด์เนมที่เหลือ เธอไม่ได้เอามาสักชิ้น
หัวหอ้ ฮั่นฮุยไม่แม้แต่จะมองเสื้อผ้าบนพื้น สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ตัวเธอ “เสื้อผ้าที่เธอสวมอยู่ก็เป็นเงินฉันซื้อ”
“ฉันก็จะคืนให้คุณเหมือนกัน”
สายตาของหัวหอ้ ฮั่นฮุยเย็นเยียบ เขาจ้องเธอเขม็ง
ดวงตาของหลินซีเป็นประกาย เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างตื่นเต้น แอบคิดจะถ่ายฉากเด็ดนี้ไว้
จ้าวซีซียืนนิ่งอยู่กับที่ ราวกับตัดสินใจปล่อยทุกอย่างแล้ว
เธอค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อ เผยให้เห็นไหปลาร้าสวยประณีตและส่วนโค้งเว้าที่เลือนราง
แววตาของชายหนุ่มหดวูบ เขาไม่คิดว่าเธอจะกล้าถอดจริง ๆ!
สีหน้าของเขาเขียวคล้ำ “พอแล้ว! จ้าวซีซี เธอเป็นผู้หญิงที่ไร้ศักดิ์ศรีที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอ ไสหัวไปซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก!”
พูดจบ หัวหอ้ ฮั่นฮุยก็เดินเข้าไปในห้องโถง แผ่นหลังของเขายังคงเย็นชาเหมือนเดิม
มือของจ้าวซีซีหยุดชะงัก แววตาเผยความเยาะเย้ย ไม่ใช่เขาเองหรือที่บอกให้เธอถอด?
ฝ่ามือของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อ เมื่อครู่เธอเกือบจะยอมทำทุกอย่างจริง ๆ
หลินซีเก็บโทรศัพท์กลับไปอย่างเสียดาย ก่อนเลิกคิ้วพูดอย่างวางท่าว่า “เธออยากลดตัวถอดเสื้อผ้าก็ต้องดูก่อนว่ามีใครยอมจ่ายให้หรือเปล่า ไม่อย่างนั้นถอดไปก็เปล่าประโยชน์! ใครใช้ให้เธอเกิดมาต่ำต้อยกันล่ะ ชาตินี้ก็เป็นสามัญชนดี ๆ อย่าคิดจะปีนกิ่งไม้กลายเป็นหงส์เลย”
จ้าวซีซีหิ้วถุงหนังงูสกปรก เธอสูดจมูก บางครั้งก็อดอิจฉาคนที่เกิดมาก็มีชีวิตดีไม่ได้จริง ๆ
ทุกครั้งที่ถูกกลั่นแกล้ง เธอมักจินตนาการว่าครอบครัวจะปรากฏตัวลงมาจากฟ้า แล้วช่วยแก้แค้นให้เธออย่างสาสม!
แต่เธอก็รู้ว่าจินตนาการแบบนี้มีอยู่แค่ในละคร ต่อให้ตอนนี้เธอพบครอบครัวแล้ว ฉากแบบนั้นก็ไม่มีทางเกิดขึ้นจริง
เวลานั้นเอง เสียงหึ่ง ๆ ก็ดังมาจากบนฟ้า เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งลงจอดบนสนามหญ้าอย่างองอาจ
บอดีการ์ดชุดดำร่างสูงใหญ่หลายคนลงจากเฮลิคอปเตอร์ แล้วเดินตรงเข้ามาด้วยท่าทางดุดัน
อีกด้านหนึ่ง หลังได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์ หัวหอ้ ฮั่นฮุยก็หยุดยืนอยู่ตรงประตูห้องโถง มองเห็นบอดีการ์ดชุดดำหลายคนเดินไปหยุดตรงหน้าจ้าวซีซีด้วยตาตัวเอง
บอดีการ์ดชุดดำกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “คุณซี พวกเรามารับคุณกลับครับ!”