จ้าวซีซีเห็นสีหน้าอิจฉาของน้าสาว จึงแกล้งพูดกับป้าคนใหญ่ว่า “อ้อ วันนี้พอดีจะออกไปกินข้าว เอากำไลมาใส่สิ ปกติไม่เห็นคุณใส่เลย”
ป้าคนใหญ่ยิ้ม “ปกติทำงานอยู่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ต จะมีโอกาสใส่ตอนไหนล่ะ ถ้าเผลอกระแทกหรือชนขึ้นมา ฉันคงเสียดายแย่”
“วันนี้พอดีออกไปกินข้าว ไม่ต้องไปทำงานด้วย ตอนนี้ไม่ใส่แล้วจะรอใส่เมื่อไหร่ล่ะ”
พี่สะใภ้ใหญ่ฉินอานจิงช่วยเกลี้ยกล่อมด้วย “ใช่แล้ว รีบเอามาใส่สิ จะได้ให้ทุกคนเห็นของขวัญที่ซีซีซื้อให้ด้วย”
สุดท้ายป้าคนใหญ่ก็ทนคำรบเร้าของพวกเธอไม่ไหว จึงจำต้องหันกลับเข้าไปในห้องนอนเพื่อหยิบกำไลออกมา
จ้าวซีซีสบตากับพี่สะใภ้ใหญ่ เมื่อครู่พี่สะใภ้ใหญ่เข้าใจความหมายที่เธอต้องการสื่อแล้ว
ไม่นาน ป้าคนใหญ่ก็สวมกำไลหยกเดินออกมา น้าสาวมองจนตาร้อนผ่าว “นี่คือกำไลที่ซีซีซื้อให้สินะ สวยดีนะ ดูคล้ายกำไลของฉันเลย”
ป้าคนใหญ่ยิ้มพลางมองไป “จริงเหรอ บังเอิญจังเลย ปกติฉันไม่ค่อยชอบใส่ของพวกนี้ บอกซีซีแล้วว่าไม่ต้องซื้อ แต่เธอก็ยังยืนกรานจะซื้อของแพงขนาดนี้ให้”
จ้าวซีซีตอบทันที “ป้าคนใหญ่ ของพวกนี้จะแพงอะไรคะ ตอนนี้ธุรกิจของพี่ชายฉันกำลังไปได้ดี ไม่ได้ขาดเงินสักหน่อย ต่อไปฉันจะซื้อกำไลที่แพงกว่านี้สิบเท่าให้ป้าเลย”
คุณย่าถามขึ้นมาทันที “กำไลวงนี้ซื้อมาเท่าไหร่เหรอ”
ป้าคนใหญ่มองไป “เหมือนจะหมื่นกว่า ๆ นะ”
น้าสาวส่งเสียงจิ๊จ๊ะทันที “หมื่นกว่า ๆ ซื้อกำไลที่มีสีสันกับประกายแบบนี้ไม่ได้หรอก เว้นแต่จะเป็นของทำเลียนแบบ”