ข้างบัลลังก์มีกล่องดรอปสุดหรูใบหนึ่ง ซึ่งมีคนเปิดไปแล้ว
แมงกะพรุนพูดอย่างเอือมระอา “ถอนหายใจทำไม? ในกล่องได้ของสีทองมาแค่ชิ้นเดียวเองนะ!”
แมงกะพรุนหวนคิดถึงภาพเมื่อวานตอนขึ้นไปถึงยอด มีคน 5 คนเข้ามาที่นี่ แต่สุดท้ายมีเพียงเธอกับคนสวนที่ขึ้นมาได้
ตอนเปิดกล่องแล้วได้ของสีทองชิ้นใหญ่ ทั้งสองคนยังดีใจจนกระโดดโลดเต้น แถมโห่ร้องกันลั่น
แต่ตอนนี้ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์
ถ้าไม่มีอะไรให้เปรียบเทียบก็คงไม่เจ็บใจ แผนที่เดียวกันแท้ ๆ แต่คนข้าง ๆ กลับได้ของแดงสามชิ้น...
เฮ้อ...
เฮ้อ...
“ถ้าอย่างนั้นก็พอรับได้” ถังชิงหยางเก็บสีหน้าลง แล้วก้าวยาว ๆ ไปยังบัลลังก์ “ถึงเวลาจบเรื่องทั้งหมดนี่แล้ว!”
“ต้องทำยังไง?”
“ขึ้นไปนั่ง!”
ถังชิงหยางพูดอย่างมั่นใจ แต่ที่จริงตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจ
ลองดูก่อนแล้วกัน
แท่นนี้กว้างใหญ่มาก ด้านหนึ่งยาวอย่างน้อยก็ 1,000 เมตร
มงกุฎทองคำเล็ก ๆ เหนือศีรษะยังคงเปล่งแสงเรืองรองจาง ๆ ถังชิงหยางหันกลับมายืนตรงหน้าบัลลังก์ งอเข่าลงนั่ง วางมือทั้งสองข้างบนต้นขาอย่างเรียบร้อย
ชั่วขณะที่น้ำหนักตัวกดลง โลกทั้งใบก็ถูกดึงรั้ง
ท้องฟ้ามืดครึ้มอยู่แล้ว ยิ่งมืดลงกว่าเดิมในเวลาอันสั้น มองไกล ๆ ราวกับถูกปกคลุมด้วยหมอกดำชั้นหนึ่ง
เสียงลมหวีดหายไป ที่นี่เหลือเพียงความเงียบงัน เงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก
แท่นบูชาแห่งแล้วแห่งเล่าปรากฏขึ้นท่ามกลางมิติที่บิดเบี้ยวและถูกดึงรั้ง เรียงตัวเป็นระเบียบบนช่องตารางของลานกว้าง ส่วนแท่นบูชาที่ปรากฏไกลออกไปเหลือเพียงเค้าโครง ดำยิ่งกว่าฉากหลัง เป็นสีดำสนิท
ดูเหมือนว่าแท่นบูชาทั้งหมดจะปรากฏขึ้นแล้ว
ฝาปิดของแต่ละแท่นปิดสนิทแน่นหนา เพียงแต่ดูเลือนรางไม่จริงแท้ และมีไอสีม่วงชวนให้หวาดหวั่นลอยออกมา...