ในเวลาเดียวกัน ถังชิงหยางก็ลุกจากบัลลังก์ พาแมงกะพรุนลงไปด้านล่าง
เขาเห็นลิฟต์อพยพสองตัวจอดเรียงกัน
เพิ่มเพื่อนและกล่าวลาเรียบร้อย แมงกะพรุนก็จากไป
ถังชิงหยางยังไม่รีบร้อนออกไป เขาใช้กระจกสลักตราบันทึกพลังต่อสู้ในตอนนี้ไว้ก่อน
ปริมาณโคลนเนื้อที่มีอยู่ตอนนี้กลายเป็นตัวเลขยาวเหยียด ยาวพอ ๆ กับเลขบัตรประชาชน...
บางทีมนุษย์ดินอาจมีขีดจำกัดด้านขนาดร่างกาย แต่แถบพลังชีวิตกลับไม่มีขีดจำกัด
ตัวเลขยาวเหยียดนี้มอบความรู้สึกปลอดภัยอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ต่อให้เทพลงมา ก็ยังสู้กับมันได้!
จะชนะหรือเปล่าก็ไม่รู้
แต่อย่างน้อย ถังชิงหยางก็มั่นใจว่าตัวเองจะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต และยื้อกับมันได้นานเป็นปี!
พอบันทึกเสร็จ ประตูลิฟต์ก็ปิดลง
ปุ่มขึ้นสว่างขึ้น ลิฟต์พาเขามาถึงชั้น 21 ได้สำเร็จ
ชั้น 20 ผ่านแล้ว
เมื่อคืนเขานอนไม่ค่อยพออยู่แล้ว แถมยังสู้ต่อเนื่องมานานกว่าสิบชั่วโมง ถังชิงหยางจึงเหนื่อยแทบขาดใจ หนังตาหนักจนแทบจะปิดเข้าหากัน
เขากับไป๋ไป๋รีบเข้าไปในห้องรับแขก อาบน้ำล้างตัวแล้วนั่งลงบนเตียง ถึงค่อยรู้สึกตื่นขึ้นมาบ้าง
เขาเปิดช่องแชตพื้นที่ดู
แล้วก็มีเรื่องให้ฮือฮากันอีกครั้ง:
【คำสาป! แม่งมีคำสาปด้วย! “รังแมลงสาบ”】（รังแมลงสาบ: ไม้ทำความสะอาดที่วางไว้ในที่พักพิงแล้วจะเคลื่อนย้ายไม่ได้ และผลิตแมลงสาบวันละ 100 ตัว）
【“แขกลึกลับ” แบบนี้จะใช้ชีวิตบ้าอะไรได้อีก...】（แขกลึกลับ: ถุงน่องที่สวมครอบหัวจะถอดออกไม่ได้อีกต่อไป）
【นึกภาพออกเลย ฮ่า ๆ ๆ ขอโทษนะ ฉันกลั้นไม่ไหวจริง ๆ...】