หันไปเห็นเธอทำท่าราวกับพร้อมจะทะยานขึ้นฟ้าได้ทุกเมื่อ ถังชิงหยางก็กลั้นไม่อยู่
“พอ ๆ ขี่หมาป่าอยู่ยังไม่วายโชว์ลีลาอีกเหรอ?”
หมาป่าทั้งสองกำลังชะลอความเร็วและลดแรงกระแทก ขาเรียวยาวของแมงกะพรุนที่ยกขึ้นกลางอากาศในท่าบิน ในที่สุดก็ลดลงมา ร่างของเธอดูเบาหวิว
ตอนนี้หน้าเธอแดงก่ำ แดงยิ่งกว่าก้นลิง
ขายหน้าชะมัด! น่าอายสุด ๆ!
ถังชิงหยางยังคงซัก “นี่มันเรื่องอะไรกัน? เธอจะขี่ให้ดี ๆ ได้ไหม?”
“คุณ...อยากฟังความจริงไหม?”
“ยินดีรับฟัง”
รู้ว่าปิดบังเรื่องนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว เธอจึงพูดตรง ๆ “ที่จริง...พลังพิเศษของฉันไม่ได้ได้มาฟรี ๆ มันต้องแลกมาด้วยบางอย่าง...”
“หืม?”
คำพูดนี้ทำให้ถังชิงหยางสงสัยขึ้นมา
เขาเองก็มีพลังพิเศษ แต่ไม่เคยได้ยินว่าต้องแลกอะไรกับมัน
“คุณต้องสัญญาว่าจะไม่เอาไปบอกใคร ไม่งั้นฉันสู้ตายกับคุณแน่”
“รับรองว่าจะเก็บเงียบเป็นความลับ!”
“ยังไงก็...คือว่า...ที่จริงฉันกลัวลม...”
“อย่าบอกนะว่าพอโดนลมพัดแล้วจะลอยขึ้นฟ้า?”
“อืม ฟังดูเหลือเชื่อ แต่เป็นแบบนั้นจริง ๆ” สีหน้าของเธอกลับมาเป็นปกติแล้ว และกล้าสบตาเขา เธอสารภาพว่า “พลังพิเศษของฉันคือพับกระดาษ ส่วนสิ่งที่ต้องแลกก็คือพอโดนลมพัด น้ำหนักตัวฉันจะเบาลง ยิ่งลมแรงก็ยิ่งเบา เพราะงั้นถึงได้...”