นอกลิฟต์ ดวงจันทร์เต็มดวงถูกบดบังไปครึ่งหนึ่ง ภูเขาขยะลูกแล้วลูกเล่าทอดยาวต่อเนื่องเป็นระลอกอยู่ใต้ม่านราตรี
ภูเขาเล็กสูงเท่าคน ส่วนภูเขาใหญ่ต้องแหงนหน้ามอง
มันบดบังดวงจันทร์จนมิด เงาดำมืดสนิท มีเพียงแสงไฟถนนสีเหลืองสลัวไม่กี่ดวงที่ช่วยให้มองเห็นมิติของพื้นที่
เมื่อครู่อ่านกฎพื้นฐานยังไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้เมื่อมาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกวิกฤตรุนแรงก็แผ่ปกคลุมหัวใจราวกับเมฆดำ
ปัญหาสำคัญที่สุดคือ ไม่มีทางถอย!
ประตูลิฟต์ปิดไม่ได้ หมายความว่าหากเจออันตรายก็ไม่มีทางถอย จะถูกต้อนจนมุมตายอยู่ตรงนั้น!
น่ากลัวเกินไปแล้ว!
เวลาบนแผงข้อมูลตอนนี้แสดงว่าเป็นช่วงเช้ามืด
ดูเหมือนที่นี่จะเป็นพื้นที่อิสระ การเติมชั้นอาคารอ้างอิงตามเวลาบนแผงข้อมูล
เขาไม่ได้รีบออกไปทันที แต่กลับหดตัวไปที่มุมลิฟต์ แล้วรีบนำ【เส้นแบ่งความปลอดภัย】ออกมา
【เส้นแบ่งความปลอดภัย】
【ประเภท: หนังสือและภาพวาด】
【คุณภาพ: ███】
【ราคาประเมิน: ███】
【ช่องเสริมพลัง (1): เส้นแบ่งความปลอดภัย】
【ความคืบหน้าในการอ่าน: 0/1 นาที】
【คำแนะนำฟังก์ชัน: เมื่ออ่านจบ จะสามารถยกระดับความเชี่ยวชาญพิเศษ “สัญชาตญาณตอบโต้” จนถึงระดับสูงสุด】
ตัวเลือก【ดึงออก】ปรากฏขึ้น เขาก็กดเลือกทันที
การ์ดเริ่มขยายออกกลางอากาศ จนมีขนาดเท่ากล่องรองเท้า ภาพประกอบและคำอธิบายหายไป เผยให้เห็นช่องเก็บของด้านหลัง
แค่หยิบของออกมาโดยตรงก็ได้ ทั้งมหัศจรรย์และสะดวกมาก
หนังสือปกดำเล่มเล็ก หนาแข็งทื่อ มีประมาณห้าร้อยกว่าหน้า
ถังชิงหยางเริ่มพลิกอ่าน ความคืบหน้าในการอ่านเพิ่มขึ้นเป็นวินาที
ดูเหมือนว่า...
แค่รักษาท่านี้ไว้ ถึงไม่ตั้งใจอ่านก็ยังเพิ่มขึ้นได้?
ถังชิงหยางหมดความสนใจที่จะตั้งใจอ่านทันที เขาเปิดช่องแชทพื้นที่เป็นอย่างแรก อยากรู้ว่าคนอื่นเป็นอย่างไรบ้าง
【คุณเข้าสู่ช่องแชทพื้นที่ 57831 แล้ว】
【จำนวนคนในพื้นที่: 100000/100000】
เมื่อชั้นอาคารเปิดแล้ว ช่องแชทแทบจะหยุดไหลเร็ว ทุกคนต่างจดจ่ออยู่กับการเอาชีวิตรอด
ตอนนี้ยังไม่มีใครตายเลย แสดงว่าที่นี่เป็นมิตรกับผู้เล่นใหม่พอสมควร
ไม่มีสถานการณ์เปิดประตูมาเจอความตายที่ไร้ทางแก้
ถังชิงหยางเลื่อนประวัติแชทขึ้นไป มองข้ามข้อความร้องไห้คร่ำครวญและบ้าคลั่งที่ไร้ประโยชน์ แล้วค้นหาข้อมูลที่มีประโยชน์
พบว่าเมื่อครู่มีคนไม่น้อยโพสต์อวดพรสวรรค์กับไอเทมเริ่มต้น และทุกคนก็ใช้นามแฝง
【“พลังไฟฟ้าไร้ที่สิ้นสุด (พรสวรรค์ระดับ S)” ไฟในลิฟต์ไม่จำกัดหมายความว่ายังไง? ฉันอยู่ในลิฟต์แท้ ๆ ทำไมใช้ไม่ได้?】(พลังไฟฟ้าไร้ที่สิ้นสุด: ลิฟต์ของคุณมีพลังงานไฟฟ้าไม่จำกัด)
【แย่แล้ว! ที่นี่มีซอมบี้ด้วยพวกเรา! “พรางกายศพดิบ (พรสวรรค์ระดับ A)”】(พรางกายศพดิบ: ในสภาพพรางตัว คุณจะถูกสัตว์ประหลาดประเภทซอมบี้มองเป็นพวกเดียวกัน)
【“แขนกลสงคราม (พรสวรรค์ระดับ S)” หืม? ซอมบี้อยู่ไหน?】(แขนกลสงคราม: แขนขวาของคุณผ่านการดัดแปลงเป็นเครื่องจักร สร้างมาเพื่อการต่อสู้โดยเฉพาะ)
【“อัญเชิญโชค (พรสวรรค์ระดับ S)” มาดูของฉันสิ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!】(อัญเชิญโชค: เมื่อเข้าสู่ชั้นอาคารใหม่ คุณจะมองเห็นรัศมีของสะสมที่มีมูลค่าสูงที่สุดในชั้นนั้นได้)
【“ไร้ร่างกาย (พรสวรรค์ระดับ SS)”】(ไร้ร่างกาย: เข้าสู่สถานะวิญญาณ ภูมิคุ้มกันต่อความเสียหายทางกายภาพและการสัมผัสทางกายภาพ)
【ขอถามหน่อย นี่มันยุติธรรมไหม? “กระเพาะยักษ์ (พรสวรรค์ระดับ F)”】(กระเพาะยักษ์: ค่าความอิ่มสูงสุดของคุณเพิ่มเป็นสองเท่า แต่อัตราความหิวเพิ่มขึ้น 50%)
【บ้าจริง พรสวรรค์ระดับ S เยอะแยะขนาดนี้มาจากไหนกัน?】
【พรสวรรค์ไม่พอ ก็เอาไอเทมมาทดแทนสิ พวกคุณลองมาอวดต่อหน้าฉันดูบ้าง “ปืนลูกซองสองลำกล้อง [สีเขียว]”】
【รู้วิธีใช้ปืนหรือเปล่า ถึงมาอวดอยู่ตรงนี้ “ความเชี่ยวชาญการใช้ปืนขั้นต้น [สีน้ำเงิน]”】
【ลองดูเวลาเรียนรู้ความเชี่ยวชาญหน่อยสิ ฮ่า ๆ คนตายไปแล้ว ความคืบหน้าในการเรียนยังไม่เสร็จเลย】
【“บัตรพำนักถาวร [สีแดง]” ทุกคน ฉันเหมือนจะเจอวิธีออกจากเกมเอาชีวิตรอดแล้ว!】(บัตรพำนักถาวร: ใช้ได้ในชั้นการค้า เพื่อรับสิทธิ์พำนักถาวรในเขตที่อยู่อาศัย หมายเหตุ: โลกนี้จะไม่ถูกน้ำทะเลไหลเข้าท่วม)
【เชี่ย!】
【พี่ชาย ฉันให้หนึ่งร้อยล้าน ขายให้ฉัน!】
【ออกไปทำไม? ไม่ได้กินเนื้อวัวสักหน่อย จะออกไปทำไม?】
【......】
ทันทีที่บัตรพำนักปรากฏตัว คนที่ตามมาก็คลั่งกันไปหมด
ไม่ใช่แค่พวกเขา หัวใจของถังชิงหยางเองก็เต้นเร็วขึ้นจนห้ามไม่อยู่ ราวกับมองเห็นแสงแห่งความหวังส่องสว่างขึ้นกลางความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด!
ไอเทมชิ้นเดียวทำให้ทุกคนมีเป้าหมายเดียวกัน
ปีนตึก! สำรวจ!
แล้วตามหามันให้เจอ เพื่อออกจากเกม!
【คุณเรียนรู้ความเชี่ยวชาญพิเศษ “สัญชาตญาณตอบโต้” ถึงระดับสูงสุดแล้ว】
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น ระบบความเชี่ยวชาญพิเศษปลดล็อกท่ามกลางเสียงโลหะกังวานดังเคร้ง ๆ ไอคอนรูปคนยกหมัดเปลี่ยนสีจากกรอบเหล็กดำขั้นเริ่มต้นต่อเนื่องไปจนกลายเป็นเพชรระยิบระยับ ยกระดับขึ้นถึงขั้นสูงสุด!
ถังชิงหยางมองเงียบ ๆ แล้วนั่งเหม่ออยู่ที่มุมห้อง
แต่รออยู่นานก็ไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงอื่นนอกจากระบบความเชี่ยวชาญพิเศษ ทุกอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง...
“น่าจะ...มีประโยชน์แหละ...”
เขาไม่ได้นั่งอยู่นานอีกต่อไป เตรียมเริ่มออกสำรวจ
เมื่อยืนขึ้นแล้วหันหน้าเข้าหาความมืด ในที่สุดถังชิงหยางก็สัมผัสได้...
ความกลัวที่เคยทำให้ใจสั่นสะท้านได้จางหายไปโดยไม่รู้ตัว เมื่อเผชิญกับสภาพแวดล้อมแปลกหน้าและเต็มไปด้วยอันตราย เขากลับรู้สึกสงบนิ่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ถึงขั้นใจเย็น!
สมองกำลังทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ! รายละเอียดทั้งหมดของภาพตรงหน้าแปรเปลี่ยนเป็นกระแสข้อมูล ถูกเก็บรวบรวมโดยไม่รู้ตัวและจัดระเบียบเป็นสัญญาณว่าเบื้องหน้าปลอดภัย ไม่มีภัยคุกคามโดยตรง
ในนั้นรวมถึงเสียงแปลก ๆ เสียงพยางค์ที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยิน ถูกลมพัดกลบไป
แต่ตอนนี้มันกลับถูกรับรู้เป็นข้อมูลอันตราย ความสามารถในการได้ยินเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล!
ไม่ใช่แค่การได้ยิน แต่ยังรวมถึงความสามารถในการแยกแยะเสียงและการรับรู้ตำแหน่งในพื้นที่ เพียงฟังเสียงก็ระบุตำแหน่งที่มาของเสียงได้อย่างแม่นยำ อยู่ห่างออกไป 12 เมตร เยื้องไปทางขวา ด้านหลังภูเขาขยะสูงเท่าคนลูกหนึ่ง
เสียงเคี้ยวดังขึ้น มีความเหนียวหนืดเป็นเอกลักษณ์ ตามด้วยเสียงกลืนอึก ๆ ฟังดูป่าเถื่อนอย่างยิ่ง!
มีเสียงคำรามต่ำ ๆ เบา ๆ ปะปนอยู่ด้วย
จากข้อมูลในประวัติแชท ไม่ต้องสงสัยเลย นั่นต้องเป็นซอมบี้แน่!
ถังชิงหยางไม่รู้สึกหวาดกลัวหรือกดดันแม้แต่น้อย ราวกับเคยเอาชีวิตรอดในโลกแบบนี้มาหลายปีแล้ว เขาก้าวออกไปอย่างสบาย ๆ เป็นก้าวแรก เงาร่างเลือนหายไปในความมืด
เขาไม่ลดความระแวดระวัง และยิ่งไม่ทำให้เป้าหมายแตกตื่น
เขาเดินอย่างไร้เสียง แล้วอ้อมพื้นที่ลานขยะขนาดไม่ใหญ่นักไปครึ่งรอบ ยืนยันได้ว่าซอมบี้ที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ตัวนั้นคือภัยคุกคามเพียงหนึ่งเดียวที่นี่
ยืนยันเรียบร้อย ถึงเวลาจัดการปัญหาแล้ว!
ในฐานะคนธรรมดา ถังชิงหยางไม่ตื่นเต้นหรือกระวนกระวาย หัวใจไม่แม้แต่จะเต้นเร็วขึ้น เขาเดินอ้อมภูเขาขยะอย่างสงบไปอยู่ด้านหลังซอมบี้
ข้างเท้ามีอิฐแดงก้อนหนึ่งวางตั้งอยู่พอดี
เขายื่นเท้าไปเขี่ยให้อิฐแดงกดทับหลังเท้า จากนั้นสะบัดเท้าเตะมันขึ้นเบา ๆ
ตั้งแต่ต้นจนจบใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวินาที และไม่ต้องก้มตัวด้วยซ้ำ อิฐแดงก็ถูกเขาคว้าไว้ในมือแล้ว
ท่วงท่าชำนาญเกินไป
ทักษะเล็ก ๆ แบบนี้ ถังชิงหยางจะทำเป็นได้อย่างไรกัน? นี่เป็นพฤติกรรมที่เกิดขึ้นโดยสัญชาตญาณหลังจากชำนาญ【สัญชาตญาณตอบโต้】อย่างสมบูรณ์
คิดจะหยิบอิฐก้อนนั้น เท้าก็ขยับขึ้นไปเอง...
อิฐในมือพลิกไปมา จากท่าฟาดปกติด้วยด้านแบน ไปเป็นทุบหนักด้วยด้านข้าง แล้วจบด้วยการโจมตีอย่างรุนแรงด้วยมุมแหลม เขาราวกับภูตผี ลอบเข้ามาด้านหลังซอมบี้ที่กำลังกินอยู่โดยไร้เสียง...
เขาบิดเอว ยกมือขวาขึ้นสูง ท่ามกลางเสียงลมหวีดหวิว อัดมุมอิฐเข้าใส่ขมับของมันอย่างแรง!