บทที่ 104 การสังหารหมู่
เสียงทุ้มกังวานแฝงความโกรธแค้นและจิตสังหารไร้ขอบเขต กึกก้องไปทั่วสารทิศ
ทำให้สมาชิกที่วิ่งวุ่นอยู่ตามที่ต่าง ๆ หนาวสะท้านไปทั้งตัว!
พวกเขาชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเลิกสนใจทุกอย่างและหนีเอาชีวิตรอดสุดกำลัง!
พวกที่เดิมทีก็ไร้ศีลธรรมอยู่แล้ว ชักดาบฟันทุกคนที่ขวางทาง ความโกลาหลทวีความรุนแรง ความสับสนและหวาดกลัวแผ่ขยายไม่หยุด!
เดิมทีมนุษย์ดินตั้งรับเป็นหลัก แต่เมื่อได้รับคำสั่ง พวกมันก็เคลื่อนพลออกไปอย่างยิ่งใหญ่
ซอมบี้เป็นรวมกลุ่มกันเป็นฝูง พวกมันวิ่งและพุ่งวูบวาบราวกับสายลม ก่อนจะรวมตัวเป็นกระแสเชี่ยวกรากแล้วกระโจนขึ้นไป! สมาชิกที่กำลังหนีอย่างตื่นตระหนกถูกพุ่งใส่จนล้มลงทีละคน ถูกกดติดพื้นและถูกฟันแทะด้วยฟันที่ทื่อหยาบ
หนวดแห่งหุบเหวตื้นตัวจ้อยพุ่งฉวัดเฉวียนราวกับงูวิญญาณ
หนวดแหลมคมของมันกรีดหน้าท้องพวกเขาได้อย่างง่ายดาย จากนั้นก็ชูหนวดขึ้นแทงซ้ำอย่างแรง! มันไม่สนใจเสียงดิ้นรนของเหยื่อ พยายามมุดเข้าไปในช่องท้อง ยิ่งดิ้นยิ่งลึก!
นอกจากผู้เล่นมนุษย์ดินบางส่วนที่เฝ้าแท่นบูชาแล้ว ที่เหลือต่างข้ามกองซากศพวิ่งลงไป ไล่ตามหลังสมาชิก
จำนวนพวกมันทะลุหลักพันไปแล้วจากการต่อสู้ยืดเยื้อ และกำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
ขณะวิ่ง รอบเท้ามีมนุษย์ดินตัวเล็ก ๆ วิ่งตามติด พวกมันกลืนกินแก่นกำเนิดที่กระจายเกลื่อนพื้น มนุษย์ดินผู้เล่นจึงถือกำเนิดขึ้นทีละตัว
“พวกมันตามทันแล้ว! สู้สิ! อย่าหนี!”
คนที่ตะโกนได้เพียงประโยคเดียว ผู้คลานในความมืดที่พุ่งมาจากระยะสิบเมตรก็ทะลุร่างเขาไป เขายังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ มีรอยเลือดเฉือนเป็นวงปรากฏเหนือคิ้ว...
สองคนที่ได้ยินเสียงหันกลับไป คนหนึ่งถูกซอมบี้เป็นที่พุ่งเข้ามาจากด้านข้างล้มทับ อีกคนถูกทวนที่ผู้เล่นมนุษย์ดินขว้างมาปักตรึงกับพื้นจนตาย