ซูหว่านเหอตัวไม่สูงนัก เมื่อเทียบกับหมียักษ์สูงสามเมตรแล้ว เธอดูตัวเล็กนิดเดียว
ร่างทั้งร่างถูกสวมอยู่ในท้องของหมียักษ์ ชุดมาสคอตหุ้มเธอไว้หนาหลายชั้น หนาจนแทบขยับตัวไม่ได้
ยากจะจินตนาการว่าเธอบังคับหมียักษ์ตัวนี้ได้อย่างไร
แต่สิ่งที่ถังชิงหยางไม่เข้าใจยิ่งกว่านั้น คือการตัดสินใจของเธอ
เขายังจำความขี้ขลาดและอ่อนแอของเธอได้ดีเมื่อตอนพบกันครั้งแรก แม้แต่ตอนเผชิญหน้ากับคนอย่างหานเฟิง เธอยังเคยใจอ่อนอยู่ชั่วขณะ แต่ผ่านมาเพียงสองวัน เธอกลับยอมรับบาปได้อย่างสบายใจ และถึงขั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน
ตอนนั้นเขาเคยคุยกับเธออย่างละเอียดถึงโทษของโทรศัพท์ บอกเธอว่ามันค่อย ๆ ทำให้คนถลำลึกลงไปได้อย่างไร จนท้ายที่สุดก็ไม่อาจตัดใจ และถูกควบคุมอย่างสมบูรณ์
แต่ตอนนี้ล่ะ เธอกลายเป็นหนึ่งในผู้สมรู้ร่วมคิดไปแล้ว
เธอตอบรับเสียงเรียกของโทรศัพท์และรีบมาถึงแต่เนิ่น ๆ เพื่อช่วยในการต่อสู้ของพวกนั้น
นั่นหมายความว่า บางทีเธออาจทำภารกิจมาไม่น้อย และกำลังเพลิดเพลินกับสิ่งตอบแทนที่โทรศัพท์มอบให้...
เขาไม่รู้สาเหตุแน่ชัด แต่ถังชิงหยางเห็นผลลัพธ์แล้ว
“แค่ก... แค่ก...”
ซูหว่านเหอไออย่างหนัก เลือดไหลซึมจากมุมปาก ดูน่าเวทนา
หมัดนั้นหนักมาก ต่อให้มีชุดมาสคอตหนาหุ้มไว้ ก็ยังลุกไม่ขึ้น
เมื่อมองใบหน้าที่คุ้นเคยแต่กลับแปลกหน้า ถังชิงหยางก็นิ่งเงียบ
ช่างเถอะ นี่เป็นทางเลือกของเธอ
พวกเขาเคยพบกันเพียงครั้งเดียว ต่างก็ยังเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้พวกเขาเป็นศัตรูกัน!
แววตาเย็นชา ถังชิงหยางยกหมัดเหล็กขึ้น เขาไม่คิดจะพูดอะไรกับเธออีกแล้ว
หมัดแหวกอากาศกระแทกพื้นจนแตกร้าว มือที่ซูหว่านเหอยกขึ้นตกลง เสียงไอหยุดลง แผ่นหลังของเธอไม่อาจตั้งตรงได้อีก เลือดสีแดงสดไหลลึกลงไปในรอยแตก