สภาพของหญิงสาวดูย่ำแย่มาก ก่อนจะถูกทำร้าย นางยังถูกซ้อมมาอย่างหนักอีกด้วย
แก้มกับแขนที่โผล่พ้นเสื้อผ้าเต็มไปด้วยรอยเขียวช้ำ
แววตาที่เคยหม่นหมองของนางพลันสว่างขึ้นเมื่อเห็นสภาพน่าอนาถของชายคนนั้น ถึงกับมองข้ามเรื่องที่คนพามาเป็นมนุษย์หมาป่าไปเสียสนิท
ในดวงตาเหลือเพียงความแค้นกับความสะใจ!
เดิมทีถังชิงหยางยังคิดจะถามอะไรอีกสักหน่อย แต่พอเห็นสภาพนางในตอนนี้ก็ไม่ได้เอ่ยปาก
ช่างเถอะ มีคนให้ซักถามที่ดีกว่าแล้ว
เขายกเท้าขึ้นเตะมือเท้าของชายคนนั้นจนหักอย่างเลือดเย็น จากนั้นโยนเขาไปตรงหน้าหญิงสาวราวกับหมาตายตัวหนึ่ง
“เขาเป็นของคุณแล้ว”
ถังชิงหยางเห็นความคลุ้มคลั่งผุดขึ้นในดวงตาของหญิงสาว และยินดีทำให้นางสมหวัง
เขามองไปยังปลายตรอก มองเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งถือไม้เซลฟี่ หันกล้องมือถือมาทางนี้
คนคนนั้นไม่ใช่พวกเดียวกัน คงถูกเสียงกรีดร้องดึงดูดมา
ไม่รู้เหมือนกันว่าถือมือถือถ่ายอะไรอยู่ตรงนั้น
เมื่อเห็นหมาป่าขาวหันมาทางนี้ หวังอี้เหิงก็ลนลาน!
“จบเห่แล้ว ๆ! ฉันโดนเห็นแล้ว!”
เขาพึมพำกับตัวเอง พลางถอยหลังทีละก้าว ก่อนจะชนถังขยะล้มโครม ขาลื่นจนหงายก้นลงไปนั่งกับพื้น
แต่กล้องมือถือกลับราวกับมีมนตร์สะกด คนจะล้มก็ล้มไป แต่กล้องต้องตั้งตรง! มันยังคงจับภาพทั้งสามคนที่อยู่ไกลออกไปไว้ในกรอบ มีข้อความลอยผ่านเป็นระยะ
【วิ่งสิ ไอ้โง่!】
【นั่นสิ่งกลายพันธุ์! เลิกถ่ายแล้วรีบหนีเร็ว!】
เขาตะเกียกตะกายลุกจากพื้น แม้ยังไม่รู้ว่าตัวเองจะรอดหรือไม่ ก็ไม่มีเวลาหันไปช่วยหญิงสาวแล้ว เขาหันหลังวิ่งเข้าตรอกที่คดเคี้ยวราวเขาวงกต
เขาวิ่งเลี้ยวไปเลี้ยวมา สะดุดจนเท้าเกือบจมแอ่งน้ำ ชนรถไฟฟ้าที่ขวางทาง ลื่นไถลมุดเข้าไปซ่อนในมุมมืด ก่อนจะแอบโผล่ตาข้างหนึ่งออกมามองกลับไป แต่ก็ยังไม่ได้ยินเสียงไล่ตามเลยสักนิด