ตอนที่ 52 เอาชีวิตรอดบนชั้นอาคาร: เปลี่ยนขยะให้เป็นสมบัติ

ที่นี่เป็นชุมชนเก่าซอมซ่อ อาคารทุกหลังสูงเท่ากันที่ 5 ชั้น

ผนังสีส้มซีดจางหรือหลุดร่อนเพราะกาลเวลา ดูสกปรกไปหมด

ถนนด้านล่างแคบพอให้รถผ่านได้เพียงสองคัน อีกฟากหนึ่งถูกใช้เป็นที่จอดรถ มีรถเก๋งสีขาวดำจอดแน่นขนัด ยิ่งทำให้ถนนดูคับแคบ

ถังชิงหยางตกลงบนหลังคารถเก๋งคันหนึ่ง จนหลังคาบุบลงไป เศษกระจกแตกกระจายร่วงกราวรอบตัว

ถ้าอยู่ในร่างมนุษย์ ถังชิงหยางคงไม่กล้าทำแบบนี้ เพราะแค่โดนเศษกระจกบาดก็เจ็บหนักได้ง่าย ๆ

แต่ร่างมนุษย์หมาป่านั้นต่างออกไป ทั้งขนฟู ผิวหนังเหนียวทนทาน และฟื้นตัวได้อย่างเหนือชั้น

มีสิ่งเหล่านี้คอยรองรับ พฤติกรรมจึงยิ่งปล่อยตามใจ

ตรอกแคบเงียบงัน ซอมบี้เพียงตัวเดียวที่อยู่ที่นี่กลายเป็นศพไปแล้ว มีคนทุบหัวมันจนแหลกคามือ

ไม่อาจบอกได้ว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร

ถังชิงหยางเหลือบมองเพียงแวบเดียว ก่อนเดินออกไปต้านลม หนังสือพิมพ์ขาดรุ่งริ่งกับใบไม้แห้งปลิวผ่านข้างกาย

เบื้องหน้าคือถนนสายหลักของชุมชนเก่า กำแพงสีขาวสูงต่ำไม่เท่ากันเต็มไปด้วยโฆษณา อีกฟากมีเครื่องปรับอากาศแขวนยื่นออกมา สายไฟเหนือศีรษะพาดไขว้กันยุ่งเหยิง

ถังชิงหยางหยุดฝีเท้า เงยหน้ามอง

บนกำแพงสีส้มสลับขาวฝั่งตรงข้าม ไม่รู้ว่าใครใช้สีน้ำมันทาตัวหนังสือสีแดงขนาดใหญ่สะดุดตาไว้ว่า: ของสะสมแลกบัตรผ่าน

สียังเปียกเป็นเงา

เมื่อครู่เขายังสงสัยอยู่ว่าจะหาบัตรผ่านได้จากที่ไหน แต่ตอนนี้คำถามนั้นก็คลี่คลายแล้ว

นี่คือกฎการหาบัตรผ่านในเขตชั้นหรือ?

แล้วต้องใช้ของสะสมคุณภาพระดับไหนไปแลก?