มือของถังชิงหยางสั่นวูบ กระจกแทบหล่นลงพื้น
ให้ตายเถอะ กล้าตั้งตัวเป็นเทพด้วย
ตอนแรกนึกว่าแค่ช่วยเจ้าตัวเล็กธรรมดา ๆ คนหนึ่งไว้ ใครจะคิดว่าจะพัวพันไปถึงแนวคิดเหนือธรรมชาติอย่าง “เทพเจ้า” ได้...
ยังดีที่ไม่ใช่เทพจริง ๆ
น่าจะเป็นแค่กลุ่มคนที่มีพลังเหนือสามัญ เมื่อพลังของแต่ละคนไปถึงระดับหนึ่ง ก็เลยตั้งตนเป็นเทพ
ถ้าอธิบายแบบนี้ งั้นก็หมายความว่า...
ถังชิงหยางเงยหน้ามองเสวี่ยเหลียน แล้วอดพินิจเธอให้ละเอียดขึ้นไม่ได้
ดวงตาทั้งสองข้างของเธอเป็นสีฟ้าสดใส กระโปรงยาวสีแดงเพลิงก็ถูกแทนที่ด้วยชุดสีขาวบริสุทธิ์
ช่วงเอวเข้ารูปกำลังพอดี ใต้ชายกระโปรงเผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องและตรงสวย สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดคู่หนึ่ง
ใบหน้ายังคงเป็นใบหน้าเดิม ไม่รู้ทำไมเครื่องสำอางถึงถูกลบออกจนหมด แม้ไร้เครื่องสำอางก็ยังงดงามจนสะกดสายตา