“การได้พลังมาไม่ได้ง่ายขนาดนั้น อย่าถามมาก ตั้งใจหน่อย!”
เสวี่ยเหลียนกำชับอย่างจริงจังราวกับเป็นอาจารย์ตัวน้อย ทำให้ถังชิงหยางดึงสมาธิกลับมา
ตอนนี้ความขุ่นเคืองที่รู้สึกเหมือนถูกสูบเลือดไปนิดหน่อยได้มลายหายสิ้น เพราะผลตอบแทนมากพอให้เขามองข้ามเรื่องทั้งหมดได้
เขาสงบใจตั้งคำถามขอคำชี้แนะ เผลอแวบเดียวเวลาก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง
ทั้งสองสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อย ๆ เสียงหัวเราะคิกคักของเสวี่ยเหลียนดังมาจากใต้โถงเป็นระยะ เธอเป็นเด็กสาวร่าเริงคนหนึ่ง
“ถังชิงหยาง นายจะไปแล้วเหรอ?”
“ใช่ ถ้าไม่ไปตอนนี้ เดี๋ยวน้ำก็ท่วมแล้ว”
ถังชิงหยางไม่คิดปิดบัง ไม่ว่าจะเรื่องลิฟต์ ผู้เล่น หรือการปีนชั้น เขามักพูดถึงอยู่เรื่อย ๆ ไม่มีทางเลี่ยงได้
แต่ที่แปลกคือเสวี่ยเหลียนซึ่งเป็นคนพื้นถิ่นที่นี่กลับไม่รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อย และไม่เคยเป็นฝ่ายเอ่ยถึงเรื่องเหล่านั้นก่อน
เธอโบกมือเรียวบาง ลิฟต์หรูหราสีฟ้าน้ำแข็ง ประดับลวดลายเกล็ดหิมะก็ปรากฏขึ้นที่ด้านในของโถง
“ทำได้ยังไง?”
“สร้างของขึ้นมาจะยากตรงไหนล่ะ~”
เธอพูดอย่างภาคภูมิใจ จนแทบเชิดจมูกขึ้นฟ้า
【บันทึกพื้นที่พิเศษ “สวนกระจกน้ำแข็ง” เสร็จสิ้น สามารถใช้พลังงานเพื่อเดินทางไปที่นั่นได้ทุกเมื่อ】
ถังชิงหยางเห็นข้อความแจ้งเตือนแล้วถึงกับตะลึง!
หมายความว่ายังไง?
ถ้ามีพลังงานเพียงพอ ต่อไปก็มาเที่ยวที่นี่ได้ตามใจงั้นเหรอ?
“นายได้รับข้อความแจ้งเตือนไหม?”
“ฝีมือเธอเหรอ?”
“อืมฮึ~” หลังเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็เอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง “ถ้าหนีไม่พ้นแล้ว ยินดีต้อนรับให้มาหลบภัยที่นี่นะ ที่นี่ไม่ถูกน้ำท่วมแน่นอน”