【กระจกพับแก่นน้ำแข็ง (ไอเทมนี้ไม่จำเป็นต้องเก็บรักษา สามารถพกพาได้อย่างอิสระ)】
ไม่มีแล้ว
แผงข้อมูลมีข้อความสั้น ๆ เพียงบรรทัดเดียว
ถังชิงหยางเคยเห็นแผงข้อมูลแบบเดียวกันนี้มาก่อน นั่นคือของ【โทรศัพท์ผู้รู้แจ้ง】 นอกจากชื่อแล้ว ทั้งสองอย่างเหมือนกันทุกประการ
อย่างน้อยโทรศัพท์ยังใช้ติดต่อกับคนอื่นได้เป็นครั้งคราว ส่วนกระจกพับนี่ตั้งแต่ต้นจนจบกลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย...
ถังชิงหยางโน้มเบ้าตากลวงดำเข้าไปใกล้ ในวังวนมีเกล็ดน้ำแข็งละเอียดอยู่ แต่ก็ไม่มีอะไรอื่น แม้แต่ข้อความแจ้งเตือนก็ไม่มี
หรือว่าต้องทำตามเงื่อนไขบางอย่าง ถึงจะเปิดใช้งานได้?
คงมีแต่ทางนี้...
เดิมทีเขาคาดหวังกับไอเทมชิ้นสุดท้ายไว้มาก แต่หลังจากประสบการณ์เลวร้ายกับ【โทรศัพท์ผู้รู้แจ้ง】 ถังชิงหยางก็แยกไม่ออกแล้วว่ามันดีหรือร้าย...
ของชิ้นแรกใช้แรงกดดันในการเอาชีวิตรอดกระตุ้นด้านชั่วร้ายที่บริสุทธิ์ที่สุดในจิตใจมนุษย์ ถึงขั้นอาจควบคุมผู้ใช้ผ่านภารกิจได้ด้วย หากถูกมันเกาะติดแล้ว คงยากจะสลัดทิ้ง
ส่วน【กระจกพับแก่นน้ำแข็ง】นี่...
คิดแล้ว ถังชิงหยางก็ยัดมันใส่กระเป๋า
ฟันธงว่าเป็นของอันตรายไปเลยก็สุดโต่งเกินไป ใครจะรู้ว่าของชิ้นนี้อาจเป็นวาสนาก็ได้?
ค่อยดูกันอีกที
พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหนุ่มหล่อ
เขาหยิบ【กุหลาบบุปผาโลหิต】ออกมาจากมิติแห่งการเก็บของแล้ว
กิ่งกุหลาบยาวมาก เมื่อนับรวมลำต้นก็ยาวกว่าครึ่งเมตร เต็มไปด้วยหนามแหลมที่ขึ้นสลับกัน
มองแวบแรกเหมือนแส้หนามเส้นยาว
ต่อหน้าถังชิงหยาง หนุ่มหล่อใช้สองมือประสานกำกิ่งก้านใต้ดอกไม้ไว้แน่น
เขากัดฟัน เส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ปล่อยให้หนามแหลมแทงทะลุผิวหนังจมลึกเข้าไปในเนื้อ! เลือดสีแดงสดหยดลอดง่ามนิ้วลงมา!
เขากำลังเตรียมใจไปพร้อมกับอดทนต่อความเจ็บปวดราวกระดูกถูกแช่แข็ง และพยายามหายใจให้สม่ำเสมอ...