ถุงห้อยลงมาจากกลางอากาศเป็นพวง ขนาดแตกต่างกันไป
บางใบใหญ่เท่าลูกบาสเกตบอล เมื่อมองผ่านเยื่อสีคล้ำ ยังพอเห็นเค้าโครงของทารกอยู่ราง ๆ
บางใบใหญ่พอ ๆ กับกระเป๋าเดินทาง เยื่อหุ้มแทบจะโปร่งใสแล้ว สิ่งที่อยู่ข้างในมีขนาดพอ ๆ กับผู้ใหญ่ ทั้งยังหนักอึ้ง ราวกับพร้อมจะร่วงจากกิ่งลงมาได้ทุกเมื่อ
กะคร่าว ๆ แล้วมีจำนวนมากกว่าร้อยใบเสียอีก
นี่เป็นเพียงโถงเล็ก ๆ แห่งหนึ่งเท่านั้น
หากเป็นไปตามที่เห็น ทางเดินหลังหัวมุมคงมีมากกว่านี้แน่
“อึก”
เสียงกลืนน้ำลายดังแสบแก้วหูท่ามกลางความเงียบงัน ทุกคนแหงนหน้ามองขึ้นไป ต่างไม่เข้าใจว่าสิ่งนี้คืออะไรกันแน่
“ในเครื่องบันทึกเสียงไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้...”
“ใช่ ในข้อมูลบอกว่าต้นไม้ศพสูงแค่ 8 ชั้น แต่ตอนนี้มันสูงจรดเพดานแล้ว เทียบกันไม่ได้เลย” หัวหน้าทีมชิงตอบก่อนประธานสมาคมจะเอ่ยปาก “ไปชั้นบนกันเถอะ พวกเราจัดการมันได้!”
เขาเดินไปข้างหน้าสองก้าว ก่อนพบว่าคนข้างหลังไม่มีใครขยับ
สมาชิกคนหนึ่งเอ่ยอย่างลำบากใจว่า “หัวหน้าทีม...ก่อนหน้านี้คุณไม่ได้พูดแบบนี้นี่...”
“ฉันพูดอะไร?”
“คุณบอกว่าอาคารถูกแบ่งเขตแยกกัน ซอมบี้มีอยู่แค่ชั้นล่างสุด ขึ้นไปสองชั้นก็ปลอดภัยแล้ว...”
“อ้อ ข้อมูลบอกไว้แบบนั้นจริง แต่จนถึงตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าผ่านมานานแค่ไหนแล้ว อย่างน้อยก็คงนับเป็นปี ความคลาดเคลื่อนย่อมเกิดขึ้นได้” เขาบ่น “ทั้งฉันทั้งประธานสมาคมก็โดนหลอก ตอนนี้ก็ติดอยู่ที่นี่เหมือนพวกคุณนั่นแหละ”
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่เขากลับไม่แสดงทั้งความโกรธและความหวาดกลัวออกมา
ระหว่างที่พูดกัน เสียงสะอื้นของหญิงสาวก็ดังมาจากความมืดลึกล้ำ เสียงทุ้มต่ำราวกับกำลังทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส ถึงขั้นฟังออกว่าเสียงนั้นผิดเพี้ยนไป...