โลกนี้หมดหวังแล้ว
ถังชิงหยางถอนหายใจ คว้าเครื่องผลิตบัตรขึ้นมาฟาดกับกำแพงจนตัวเครื่องแตกกระจาย ชิ้นส่วนเกลื่อนพื้น
ทนดูต่อไม่ไหวจริง ๆ
ไป๋ไป๋ทั้งสองตัวก็ทนดูไม่ไหวเหมือนกัน อ้าปากงับทันที จนถังชิงหยางเกือบคิดว่ามันจะกลืนเครื่องลงไปทั้งเครื่อง
เครื่องผลิตบัตรทั้งสิบเครื่องพังหมดแล้ว
นั่นหมายความว่าสิ่งนี้จะผูกขาดตลาดไม่ได้อีก และจะกลับไปปรากฏบนแผนที่ตามปกติ
ถังชิงหยางเท้าเอว มองผลงานของตัวเองแล้วถอนหายใจ “สุดท้ายก็ต้องเป็นคนหล่อจิตใจดีอย่างผมนี่แหละ”
พอชมตัวเองจนพอใจ เขาก็ตรวจดูหลุมอีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรแปลกประหลาดเหลืออยู่ จึงเดินจากไป
เมื่อมาถึงหน้าโรงเรียนประถม รถก็หายลับไปแล้ว แม้แต่ควันไอเสียก็จางหาย
ไม่ใช่ปัญหาใหญ่
เพราะยังมีกลิ่นหลงเหลืออยู่ตรงจุดเดิม หมอกบาง ๆ ที่ลอยระริกควบแน่นขึ้นภายใต้อิทธิพลของ【ประสาทรับกลิ่นเฉียบคม】รวมตัวเป็นเส้นสาย มุ่งไปตามถนน
“พวกเธอให้ผมนั่งไปด้วยได้ไหม?”
ถังชิงหยางถือกังหันลม เคี้ยวหมากฝรั่ง พลางหันไปถามหมาป่าสาวทั้งสองตัว
“หงิง~”
ไป๋ไป๋ส่งเสียงครางตอบ ดูท่าจะไม่ค่อยเต็มใจนัก
“ผมไม่อยากวิ่ง เหนื่อยจะตาย...”
ปากบ่นไปอย่างนั้น แต่เขาก็ยังก้าวเดินต่อ กังหันลมในมือหมุนวืด ๆ ท่ามกลางแสงแดดเจิดจ้า
【คุณเดินทางครบ 1,000 เมตรแล้ว อารมณ์ดีขึ้น 1 หน่วย】
【คุณเดินทางครบ 1,000 เมตรแล้ว อารมณ์ดีขึ้น 1 หน่วย】
【คุณเดินทางครบ 1,000 เมตรแล้ว อารมณ์ดีขึ้น 1 หน่วย】
【อารมณ์ปัจจุบัน: 37】
พริบตาเดียวก็เดินมา 3,000 เมตร ไกลกว่าที่คิดไว้มาก