หลินเฉียงตรวจบัญชีจนถึงเวลาเลิกงาน เขาขยี้ตาที่เริ่มล้า ก่อนปิดสมุดบัญชีเล่มสุดท้าย จากนั้นก็ยืดเส้นยืดสาย คว้าห่อผ้าบนโต๊ะขึ้นมา ทักทายคนในสำนักงาน แล้วรีบวิ่งออกจากคณะกรรมการควบคุมการทหาร
เขาวิ่งเหยาะ ๆ กลับไปยังเรือนหมายเลข 95 พอเข้าลานด้านหน้า ก็เห็นเหยียนปู้กุ้ยถือกาน้ำสังกะสีบุบ ๆ นั่งยองอยู่ตรงโคนกำแพง รดน้ำต้นไม้ที่แทบจะไม่รอดอยู่ไม่กี่กระถาง ใบไม้เหลืองไปครึ่งหนึ่งแล้ว แต่เขากลับรดน้ำอย่างเพลิดเพลิน
“คุณอาสาม รดน้ำน้อย ๆ หน่อยเถอะ ต้นไม้ของคุณเหี่ยวขนาดนี้แล้ว รดต่อไปเดี๋ยวก็จมน้ำตายพอดี” หลินเฉียงอดปากเสียไม่ได้
“ไป ๆ เด็กเมื่อวานซืนอย่างแกจะไปรู้อะไร” เหยียนปู้กุ้ยไม่แม้แต่จะเงยหน้า วางกาน้ำลงกับพื้น “การรดน้ำต้นไม้ของฉันมีหลักการนะ จะรดเมื่อไร รดเท่าไรต้องกะให้พอดี ต้นไม้ไม่กี่กระถางนี้ฉันดูแลมาตั้งหลายปี จะรดจนตายได้ยังไง พูดเป็นเล่นไป”
“ได้เลย งั้นผมกลับก่อนนะ” หลินเฉียงไม่โกรธ แค่ยิ้มแล้วเดินไปทางเรือนฝั่งตะวันออก
พอเข้าประตูเรือน ฉินหวยหรูก็ออกมาต้อนรับ เธอสวมผ้ากันเปื้อนและยิ้มแย้ม พลางเอื้อมมือมารับห่อผ้าจากหลินเฉียง แล้วช่วยถอดเสื้อนอกให้ ปากก็พูดไม่หยุด “พี่เฉียง ทำงานเหนื่อยไหม? นั่งพักดื่มน้ำก่อนนะ เดี๋ยวก็ได้กินข้าวแล้ว”
หลินเฉียงนั่งลงบนเก้าอี้ราวกับเป็นคุณชาย มองฉินหวยหรูเดินวุ่นไปมาระหว่างห้องครัวกับห้องโถงใหญ่ ไม่นานอาหารก็ยกมาครบ ฉินหวยหรูเรียกทุกคนทีละคน “พ่อ แม่ พี่เฉียง มากินข้าวกันค่ะ”
พูดจบ เธอยังไม่ลืมคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ชามให้หลินเฉียง
แม่หลินเห็นแล้วก็แกล้งทำหน้าขรึม “หวยหรู อย่าตามใจไอ้เด็กนี่มากนัก เดี๋ยวได้ใจแล้วจะเอาใหญ่ เขาก็ไม่ได้พิการสักหน่อย ดูท่านั่งสิ อย่างกับเทพเจ้าที่นั่งรอให้คนเอาของมาเซ่น”
หลินเฉียงกำลังจะเถียง ฉินหวยหรูก็ชิงพูดขึ้นก่อน “แม่คะ พี่เฉียงทำงานมาทั้งวัน เหนื่อยแล้ว หนูอยู่บ้านก็ไม่ได้มีอะไรทำ ดูแลพี่เฉียงก็เป็นเรื่องที่ควรอยู่แล้วค่ะ อีกอย่าง พี่เฉียงเหนื่อยทำงานข้างนอก กลับบ้านมาก็ควรได้กินอาหารร้อน ๆ ไม่ใช่เหรอคะ?”