เขี้ยวสุนัขอันแหลมคมแทงทะลุเนื้อผ้าในพริบตา ฝังลึกลงไปในเนื้ออวบหนา
“อ๊าก—! ปล่อย! ไอ้หมาบ้า ปล่อยเดี๋ยวนี้!”
ชายโรคจิตยังลืมตาไม่ขึ้นเพราะถูกสเปรย์ป้องกันตัวพ่นใส่จนแสบไปหมด แขนก็พลันเจ็บแปลบอย่างแสนสาหัส
เขาเหมือนหมีตาบอดที่ถูกยั่วโมโห ส่งเสียงร้องโหยหวนพลางสะบัดแขนสุดแรง
พยายามสะบัดสุนัขตำรวจที่กัดเขาอยู่ออกไป
แต่นี่คือ “เสี่ยวเทียน” สุนัขตำรวจผู้สร้างคุณงามความดีจนได้รับเหรียญเกียรติยศชั้นหนึ่งนับครั้งไม่ถ้วนจากกองบัญชาการตำรวจนครบาลเมืองเจียง
การกัดเป้าหมายไว้แน่นไม่ยอมปล่อย คือสัญชาตญาณที่ฝังอยู่ในกระดูกของมัน
ไม่ว่าชายโรคจิตจะสะบัดอย่างไร ขากรรไกรอันทรงพลังของมันก็ราวกับถูกเชื่อมติดไว้กับแขนนั้น ส่งเสียงขู่คำรามต่ำ ๆ จากลำคอ
ทันใดนั้น
“อย่าขยับ! ตำรวจ!”
จางเหมิ่งชูปืน นำตำรวจสืบสวนที่ติดอาวุธครบมือหลายคนก้าวยาว ๆ ข้ามประตูห้องที่ถูกระเบิดจนพัง แล้วบุกเข้าไปในอพาร์ตเมนต์
ไฟฉายสว่างจ้าสาดส่องจนห้องทั้งห้องสว่างไสวในพริบตา
เมื่อจางเหมิ่งเห็นสภาพบนพื้นชัดเจน
หัวหน้าชุดสืบสวนผู้ผ่านเรื่องราวใหญ่โตมามากมายก็อดไม่ได้ มุมปากกระตุกอย่างแรงสองครั้ง
มือที่ถือปืนอยู่แทบลดลงไป
ชายร่างกำยำไว้หนวดเครารุงรัง น้ำหนักอย่างน้อยเก้าสิบกิโลกรัมคนหนึ่ง
สวมชุดนอนสายเดี่ยวสีแดงที่รูดซิปยังไงก็ไม่ขึ้น
ไม่เพียงถูกสเปรย์ป้องกันตัวจนหน้าแดงก่ำ น้ำตาน้ำมูกไหลพราก
ยังฉี่ราดกางเกง ทิ้งคราบน้ำส่งกลิ่นเหม็นฉุนไว้บนพื้นอีกด้วย
ตอนนี้ “ชายแต่งหญิงตัวพ่อชุดแดง” กำลังถูกสุนัขตำรวจสีดำกัดแขนไว้แน่น กลิ้งไปมาด้วยความเจ็บปวดบนพื้น ร้องโอดครวญแทบขาดใจ