“อ้า——!!!”
เสี่ยวหรันกรีดร้องสุดเสียง น้ำตาพุ่งพรั่งพรูออกมาทันที
เธอแทบคลุ้มคลั่ง ใช้เท้าอีกข้างเตะมือขนฟูนั่นอย่างสุดแรง ทั้งร่างบิดดิ้นอย่างรุนแรงอยู่บนเตียงสีชมพู
โทรศัพท์ที่ตกอยู่ตรงขอบเตียงถูกเธอเตะกระเด็น
มันกลิ้งไปบนผ้าห่มสองรอบ ก่อนจะตกลงพื้นดัง “ปั้ก”
หน้าจอหงายขึ้น กล้องเอียงพอดีจนเล็งไปยังช่องว่างใต้เตียง
ในห้องไลฟ์ที่มีผู้ชมออนไลน์สองสิบล้านคน
ผ่านมุมกล้องมรณะนี้ ทุกคนเห็นศีรษะใหญ่โตที่สวมวิกผมยาวสีดำคุณภาพต่ำได้อย่างชัดเจน
มันกำลังค่อย ๆ คลานออกมาจากใต้เตียงทีละนิด!
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเนื้อหนานูนมีแววตื่นเต้นบิดเบี้ยวของนักล่าที่กำลังจะได้เหยื่อมาครอบครอง
มืออีกข้างของเขาถือผ้าขนหนูสีขาวที่ส่งกลิ่นอีเทอร์ฉุนกึก
เตรียมเอาไปปิดปากปิดจมูกเสี่ยวหรันได้ทุกเมื่อ
ในชั่วขณะนั้น ข้อความลอยบนหน้าจอก็พลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง เครื่องหมายตกใจสีแดงกับคำว่า “หนีเร็ว” ปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นอย่างอื่น
【ฉิบหาย! มันออกมาแล้ว! มันออกมาแล้ว!】
【น้องสาว รีบหนีเร็ว! ไม่ต้องห่วงเท้าแล้ว คลานออกไปทางประตูเลย!】
【ช่วยด้วย! ภาพนี้กระแทกใจยิ่งกว่าหนังสยองขวัญเป็นหมื่นเท่า! ฉันไม่กล้าดูแล้ว!】
“หนีไม่พ้นหรอก น้องสาว”
ชายโรคจิตหัวเราะเสียงแหบพร่า น่ารังเกียจ อาศัยแรงที่จับข้อเท้าเสี่ยวหรันไว้ลากร่างอ้วนมหึมาของตัวเองออกมาจากใต้เตียง
เดรสสีแดงที่ไม่พอดีตัวรัดเนื้อส่วนเกินของเขาแน่น ดูทั้งน่าขันและน่าสยอง
ในวินาทีคับขันนั้นเอง
“เตะคางมัน!”
เสียงตวาดเย็นชา ทุ้มต่ำ ราวกับหอบเอาน้ำแข็งลึกล้ำเก้าชั้นมาด้วย!
เสียงนั้นดังก้องขึ้นในห้องนอนแคบ ๆ ของอพาร์ตเมนต์ ผ่านลำโพงโทรศัพท์ที่ตกอยู่บนพื้น!
ภายในห้องไลฟ์ของฐานปฏิบัติการหมายเลข 01