ความเงียบสนิท
ห้องถ่ายทอดสดที่มีผู้ชมออนไลน์แปดแสนคน ราวกับอากาศถูกดูดออกจนหมดสิ้น แม้แต่เสียงหายใจยังไม่ได้ยิน
ข้อความลอยเต็มจอถูกเคลียร์ว่างไปนานถึงสิบวินาที
ใต้กล้องความละเอียดสูง รอยดินสอถ่านบนกระดาษวาดภาพยังสะท้อนแสงจาง ๆ
ทุกรายละเอียดของภาพ กำลังฉีกกระชากเส้นประสาทอันเปราะบางของแฟนคลับอย่างโหดร้าย
ในเงาของโคมไฟคริสตัล ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของซูจื่อเซวียนที่ได้รับการยกย่องว่าเป็น "ผืนดินบริสุทธิ์สุดท้ายในวงการบันเทิงจีน" กำลังบิดเบี้ยวไปด้วยความตื่นเต้นอันวิปริต
มือข้างหนึ่งเขาบีบคอเด็กสาวที่อยู่ใต้ร่าง อีกมือหนึ่งกำลังถือหลอดดูดสีทอง
ปลายอีกด้านของหลอดดูด จ่อเข้ากับผงสีขาวที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะกระจก
"ไม่... ไม่จริง!"
สาวผมชมพูที่เชื่อมสายอยู่ปลายทางสุดท้ายก็เรียกสติกลับคืนมาได้
เธอเหมือนแมวบ้าที่ถูกเหยียบหาง ยกมือทั้งสองขึ้นกุมหัว แล้วกรีดร้องสุดเสียงใส่หน้าจอ
"ตัดต่อ! แกตัดต่อภาพ! วาดรูปคนหน้าคล้าย ๆ มาหนึ่งรูปก็จะใส่ร้ายพี่ชายเราเหรอ ไอ้สารเลว ฉันจะฆ่าแก!"
ซูเจิ้นเยว่พิงพนักเก้าอี้ มองแฟนคลับคลั่งที่กำลังคลุ้มคลั่งอยู่ในจอด้วยสายตาเย็นชา
นางดึงทิชชู่แผ่นหนึ่งขึ้นมาเช็ดเขม่าดินสอสีดำที่ติดอยู่ที่ปลายนิ้ว
ท่าทางเชื่องช้า อบอวลไปด้วยความขี้เกียจของคนเพิ่งหายป่วยหนัก
"เมื่อคืนตีสอง โรงแรมเพนนินซูล่าเกาะเจียง ชั้นเพนต์เฮาส์"
เสียงของซูเจิ้นเยว่ราบเรียบไร้อารมณ์ ดั่งเครื่องประกาศข่าวที่ไร้ความรู้สึก
นางยื่นนิ้วชี้ที่ขาวซีดและเรียวยาวออกไป แตะไปที่ใบหน้าของเด็กสาวที่กำลังดิ้นรนอย่างสุดชีวิตในภาพ
"ผู้เสียหาย นางสาวหวัง อายุเพิ่งครบสิบแปดปี เป็นเด็กฝึกหัดวงเกิร์ลกรุ๊ปใหม่ที่บริษัทซิงเหยาอินเตอร์เทนเมนต์เตรียมจะเปิดตัวเดือนหน้า"
ปลายนิ้วของนางเลื่อนลงมาตามข้อมือที่ถูกหักกลับของเด็กสาว ไปหยุดอยู่ที่เอกสารสองสามแผ่นที่กระจัดกระจายอยู่ข้างผงสีขาว
"บนโต๊ะที่มีลายเซ็น คือสัญญาหน้าจืดประเภทข่มขู่ที่พี่ชายผู้บริสุทธิ์ของพวกเธอบังคับให้เธอเซ็น"
"ถ้าเซ็น ต้องนอนเป็นเพื่อนสามปี แลกกับการได้เดบิวต์เป็นวง"
"ไม่เซ็น ชาตินี้ก็อย่าหวังจะได้โผล่หน้าในวงการบันเทิง"