โทรศัพท์มือสองเครื่องเก่าเครื่องหนึ่งสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งอยู่บนโต๊ะไม้ ส่งเสียงหึ่งๆ เสียดแทงหู
แสงจากหน้าจอสาดไปบนใบหน้าซีดเซียวเย็นชาของซูเจิ้นเยว่
ตัวอักษร "ซูจื่อเซวียน" สามตัวกระโดดอย่างดื้อรั้นอยู่บนหน้าจอสายเรียกเข้า ราวกับกำลังดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง
ในห้องใต้ดิน หลอดไฟสีขาวกระพริบวูบวาบ
ซูเจิ้นเยว่ไม่ได้รีบรับสาย และไม่ได้กดวางสาย
เธอหยิบผ้าขนหนูที่พาดอยู่บนคอขึ้นมา เช็ดหยดน้ำที่ปลายผมอย่างช้าๆ อย่างไม่รีบร้อน
จากนั้น ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นก็เหลือบมองไปที่ห้องถ่ายทอดสดที่ยังไม่ได้ปิด
ผู้ชมออนไลน์แปดแสนคน กำลังจ้องเขม็งไปที่หน้าจอดำ รีเฟรชข้อความลอยอย่างบ้าคลั่ง ทบทวนพายุถล่มวงการที่ทำลายล้างที่สุดเมื่อครู่
ซูเจิ้นเยว่ยื่นปลายนิ้วซีดๆ ของเธอออกมา เลื่อนเมาส์ไปที่ปุ่ม "เริ่มถ่ายทอดสด"
คลิก
ภาพบนหน้าจอสว่างขึ้นทันที
ผู้ชมประจำแปดแสนคนที่ไม่ทันตั้งตัว เผชิญหน้ากับโทรศัพท์ที่ยังสั่นสะเทือนอยู่ตรงหน้าโดยตรง
ตัวอักษรบนหน้าจอสายเรียกเข้าถูกกล้องความละเอียดสูงจับภาพได้อย่างชัดเจน
[โอ้โห? เทพซูเปิดสดผีโผล่แล้ว!]
[ดูโทรศัพท์บนโต๊ะสิ! หน้าจอสายเรียกเข้าเป็นซูจื่อเซวียนนี่นา?!]
[ไม่เลว ไอ้สารเลวนี่ยังมีหน้ามาโทรอีก? ต้องมาโวยวายขอขมาแน่ๆ!]
[รับเลย รับเร็ว! อยากฟังว่าไอ้ดารายอดนิยมติดยานี่มันจะร้องโหยหวนยังไงวะ!]