หยานถิงโจวคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นต้านไฟฟ้าสถิต
แม้อยู่ในท่าทางยอมจำนนเช่นนี้ ร่างสูงใหญ่สง่าก็ยังแผ่แรงกดดันอันแข็งแกร่งราวขุนเขาออกมา จนไม่อาจมองข้ามได้
ดวงตาดำสนิทลึกล้ำราวหุบเหวคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของซูเจิ้นเยว่ไม่วางตา
ในแววตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้และความยึดติดอย่างไม่ปิดบัง รวมถึงความอ่อนโยนดุดันที่ยากจะคลี่คลาย
ภาพตรงหน้าที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ซูเจิ้นเยว่ ผู้ไม่เคยหวั่นไหวแม้ภูเขาถล่มตรงหน้า ยังอดชะงักไปชั่วขณะไม่ได้
เธอมองกล่องกำมะหยี่สีดำใบประณีตที่วางอยู่บนฝ่ามือใหญ่ซึ่งข้อนิ้วเด่นชัดและเต็มไปด้วยด้านจากการจับปืนของชายหนุ่ม
ในหัวพลันนึกถึงฉากน้ำเน่าในละครซีอีโอสุดหล่อที่เจ้าของร่างเดิมเคยดูขึ้นมา
เพชรสีชมพูเม็ดใหญ่เท่าไข่นกพิราบงั้นเหรอ?
หรือมรกตที่แวววาวจนแทบทำให้ตาพร่า?
ถึงอย่างไร ด้วยอำนาจและสถานะของตระกูลหยานในกรุงปักกิ่ง อีกทั้งทรัพย์สินมหาศาลของหยานถิงโจวที่ร่ำรวยยิ่งกว่าประเทศหนึ่ง
แหวนเพชรที่เขาหยิบออกมาใช้ขอแต่งงานย่อมไม่มีทางดูขัดสนแน่นอน
ซูเจิ้นเยว่เลิกคิ้ว ใบหน้าเย็นชาราวกับเบื่อหน่ายโลกเผยรอยยิ้มที่ชวนให้รู้สึกถึงความแตกต่างอย่างร้ายกาจ
“อะไร? ผู้กองหยานคิดจะใช้เงินซื้อใจเจ้าหน้าที่รัฐอย่างฉันเหรอ?”
ปลายนิ้วเรียวขาวเย็นเฉียบของเธอเคาะพนักแขนเก้าอี้เกมมิ่งเบา ๆ สองครั้ง
“ถ้าแหวนเพชรไม่ถึงสิบกะรัต ฉันไม่ตอบตกลงหรอกนะ”
หยานถิงโจวไม่เพียงไม่โกรธเมื่อถูกเธอแซว ดวงตาลึกล้ำกลับเป็นประกายอ่อนโยนขึ้นมา
นิ้วยาวของเขาค่อย ๆ ปลดตัวล็อกโลหะบนกล่องกำมะหยี่
“กริ๊ก”
กล่องค่อย ๆ เปิดออก
สายตาที่เดิมทีไม่ได้ใส่ใจของซูเจิ้นเยว่หยุดลงตรงสิ่งที่อยู่ในกล่อง
รูม่านตาของเธอหดลงเล็กน้อย
ไม่มีเพชรที่เปล่งประกายเจิดจ้า
ไม่มีอัญมณีล้ำค่าที่ตีราคาไม่ได้