สามวันต่อมา
กรุงปักกิ่ง ฐานทัพลับสุดยอดหมายเลข 01 ภายในห้องถ่ายทอดสดกันระเบิด
แสงจากหลอดไฟสีขาวนวลสาดลงมาอย่างอ่อนโยน
ซูเจิ้นเยว่เอนกายอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งหนังแท้ตัวใหญ่
เธอสวมชุดโฮมแวร์กำมะหยี่สีขาวนุ่มสบาย ปล่อยผมยาวสยายคลอไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
ไม่มีบรรยากาศบอบช้ำจากสงครามและความเฉียบคมราวกับพร้อมปะทะเหมือนตอนอยู่ในงานแสดงสินค้าอีกแล้ว
ยามนี้ ระหว่างคิ้วและดวงตาของเธอเผยความเกียจคร้านและผ่อนคลาย หลังสะสางแค้นใหญ่และกำจัดขยะจนสิ้นซาก
นิ้วเรียวขาวเย็นของเธอคลิกเมาส์เบา ๆ
สายตาจับจ้องตัวเลขบนแผงระบบ ซึ่งพุ่งทะยานขึ้นอีกครั้งราวกับระเบิดนิวเคลียร์ หลังช่วยเหลือผู้บริหารระดับสูงของฮัวกั๋วและยับยั้งวิกฤตรังสีนิวเคลียร์ได้สำเร็จ
【อายุขัยคงเหลือในปัจจุบัน: 150 ปี 280 วัน!】
150 ปี
ตัวเลขนี้มากพอให้เธอมีชีวิตอยู่จนคนที่เคยวางแผนเล่นงานเธอตายกันหมด
แถมยังมีเวลาเหลือเฟือให้นั่งดูเหลนของพวกเขาลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ
ซูเจิ้นเยว่ยกกระติกน้ำร้อนหงซวงสี่บนโต๊ะขึ้นมา
จิบชาร้อนที่แช่เก๋ากี้ดำอย่างเชื่องช้า
มุมปากสีแดงระเรื่อยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ อย่างพึงพอใจ
“รอบนี้กอบโกยผลประโยชน์ได้ไม่เลวเลย”
เธอวางแก้วน้ำลง แล้วพึมพำเสียงเบา
เงยหน้าขึ้นมองกล้องความละเอียดสูงระดับล้านพิกเซลทั้ง 16 ตัวตรงหน้า ด้วยดวงตาสีดำเย็นชา
“เพี๊ยะ”
ปลายนิ้วแตะแป้นพิมพ์เบา ๆ
เริ่มถ่ายทอดสด
แทบจะเป็นวินาทีเดียวกับที่ห้องถ่ายทอดสดสว่างขึ้น
เซิร์ฟเวอร์เบื้องหลังของแอปถ่ายทอดสดถัวเป่าส่งเสียงเตือนดังสนั่น ราวกับใกล้พังเต็มที