ถ้อยประกาศที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยองและเงาของการสังหารของซูเจิ้นเยว่
หล่นลงอย่างหนักแน่นกลางห้องควบคุมกล้องที่กว้างใหญ่และเย็นเยียบของฐานปฏิบัติการหมายเลข 01
ไม่เสียเวลาสนใจสีหน้าตาตกใจจนปากค้างของเสี่ยวหยวน
ซูเจิ้นเยว่เพียงมองข้ามกฎเหล็กของหน่วยสืบราชการลับพิเศษที่ว่า "แฟ้มลับสุดยอดห้ามยืมออกนอกหน่วย" ไปอย่างสิ้นเชิง
ปลายนิ้วเรียวขาวเย็นตบลงบนแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว
พร้อมเสียงหวีดหวือของเครื่องพิมพ์
สำเนาที่ฉีกขาด เต็มไปด้วยคราบเลือด เหลือเพียงเงาหลังคนเบลอ ๆ ก้อนเดียว ก็ถูกดึงออกมาจากฐานข้อมูลลับสุดยอดของชาติจนได้
"ไป"
ซูเจิ้นเยว่หยิบแผ่นกระดาษที่ยังอุ่นอยู่ด้วยหมึกขึ้นมาด้วยมือเดียว
ใบหน้างดงามเย็นฉะนั้นปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็งราวกับจับต้องได้
เธอไม่แม้แต่จะเหลือบมองหยานถิงโจว ก้าวยาว ๆ เดินตรงไปยังห้องถ่ายทอดสดกันระเบิดของตัวเอง
หยานถิงโจวมองเงาหลังของหญิงสาวที่แฝงความเด็ดเดี่ยวราวกับวางเดิมพันทุกอย่างไว้ในครั้งเดียว
ดวงตาดำลึกของชายหนุ่มเป็นประกายมืดซับซ้อนจนอ่านไม่ออก
เขาไม่เอ่ยห้าม ไม่ยกข้อบังคับทางทหารมากดดันเธอ
เพราะเขารู้ดีกว่าใคร
นั่นคือหนี้เลือดก้อนสุดท้าย เพียงหนึ่งเดียวที่แม่แท้ ๆ ของเธอทิ้งไว้บนโลกใบนี้
หนี้ก้อนนี้
มีเพียงเธอเองที่ลุกขึ้นทวงด้วยมือตัวเอง เสี้ยนหนามที่ปักลึกในใจถึงจะถูกดึงออกได้จนราก
หยานถิงโจวก้าวเท้ายาว ๆ รองเท้าบู๊ตทหารยุทธวิธีสีดำกระแทกพื้นเหล็ก
ราวกับเทพารักษ์ผู้เงียบขรึมและทรงพลัง ติดตามเธอไปติด ๆ ไม่ห่างเป็นคืบ
ภายในห้องถ่ายทอดสด
แสงไฟขาวจ้าส่องให้ทั้งห้องสว่างราวกับกลางวัน
ซูเจิ้นเยว่ไม่ได้เปิดการถ่ายทอดสด
เธอเดินไปที่โต๊ะถ่ายทอดสด กางภาพวาดครึ่งหน้าที่ฉีกขาดออกวางบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย
บนภาพนั้น
เงาหลังของชายในเสื้อคลุมยาวที่ถือไม้เท้าสุภาพบุรุษ