น้ำเสียงต่ำลึกเย็นชาของชายหนุ่มราวกับระเบิดนิวเคลียร์ลูกมหึมา
ใต้ต้นอู่ทง มันระเบิดหัวใจขี้นินทาของย่าหวังจนแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ
ถุงผ้าใบในมือย่าหวังตกลงพื้นดัง “แปะ”
ใบปลิวหาคู่ที่พิมพ์ข้อความว่า “เงินเดือนสามแสน มีรถมีบ้าน” ร่วงกระจายเกลื่อนพื้น
แกอ้าปากค้าง มองชายที่ข้อมือหักและกำลังร้องโหยหวนเหมือนหมาตายอยู่บนพื้น
แล้วมองชายชุดดำตรงหน้า ผู้แผ่รังสีอำมหิตน่าสะพรึงกลัวจนดูเหมือนจะบีบหัวฆาตกรให้ระเบิดได้ด้วยมือเดียว
สุดท้าย
สายตาของแกก็เลื่อนไปยังซูเจิ้นเยว่ที่ถูกชายหนุ่มโอบไว้แนบอกอย่างเอาแต่ใจ เหลือให้เห็นเพียงดวงตาดำเย็นชาคู่หนึ่ง
ทางรัฐจัดให้เหรอ? คู่หมั้น?!
ย่าหวังใช้ชีวิตมาครึ่งค่อนชีวิต ฉากดูตัวสุดพิสดารแบบไหนที่แกไม่เคยเห็นบ้าง
แต่เรื่องที่รัฐออกเอกสารตราแดงจัดคู่ให้แบบนี้ แกเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกจริง ๆ!
ผู้หญิงคนนี้ทำงานอะไรกันแน่เนี่ย!
เมื่อเทียบกับย่าหวังที่ยืนตัวแข็งเป็นหิน
คนที่ถูกคำว่า “คู่หมั้น” ฟาดจนมึนงงไปหมด ยังมีซูเจิ้นเยว่ที่ถูกกักอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มด้วย
ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากของเธอกระตุกอย่างแรงสองครั้งโดยไม่อาจห้ามได้
ผู้ชายคนนี้อยู่ฐานทัพนานเกินไปจนติดนิสัยโอ้อวดน่าหมั่นไส้แบบประธานบริษัทจอมเผด็จการหรือไง?
คู่หมั้นที่รัฐจัดให้อะไรกันล่ะ!
ผู้บัญชาการสูงสุดของหน่วยสืบราชการลับพิเศษ ถึงกับพูดเรื่องเหลวไหลแบบนี้ออกมาอย่างหน้าตาเฉย เพียงเพราะหึงหวงเธอ
หน้าหนาเสียจนกันกระสุนได้แล้วมั้ง
นิ้วเรียวขาวเย็นของซูเจิ้นเยว่จิกลงบนหลังมือใหญ่ที่โอบเอวเธอไว้อย่างไม่เกรงใจ
เธอกดเสียงต่ำ กัดฟันเตือนว่า “หยานถิงโจว นายเล่นใหญ่เกินไปแล้ว ปล่อยมือเดี๋ยวนี้”
หยานถิงโจวไม่เพียงไม่ปล่อยมือ แต่ยังโอบเธอแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย
ไออุ่นจากร่างชายหนุ่มส่งผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ มา ร้อนผ่าวจนแทบลวกผิว
“หวอ—หวอ—”
เสียงไซเรนแหลมบาดหูดังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว ทำลายความเงียบของมุมดูตัวลงทันที
รถตำรวจหลายคันที่มีตรา “กองบัญชาการตำรวจนครบาลเมืองเจียง” เบรกกะทันหัน ก่อนจอดลงบนลานเล็ก ๆ ในสวนสาธารณะ