อิฐแดงครึ่งก้อนที่พุ่งเข้ามาพร้อมเงาพร่า ฟาดใส่ข้อมือของฆาตกรโหดจนแหลกละเอียด
และยังบดขยี้ความโรแมนติกจอมปลอมเฮือกสุดท้ายในมุมดูตัวจนสิ้น
“อ๊าก——!”
เสียงกระดูกหักดังกรอบแกรบ หลี่เฉิงเฟิงกรีดร้องราวกับหมูถูกเชือด
มีดสปริงอาบยาพิษหลุดจากมือ กระเด็นไปตกบนทางปูหินสีเขียวอมเทาที่อยู่ไม่ไกลดัง “เคร้ง” สะท้อนแสงสีน้ำเงินชวนคลื่นไส้
เขากุมข้อมือที่บิดงอผิดรูปไว้แน่น เจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว เหงื่อเย็นซึมชุ่มชุดสูทตัดเย็บพิเศษราคาแพงในพริบตา
แต่ก่อนที่เขาจะฟื้นตัวจากความเจ็บปวดแสนสาหัส
ร่างสูงใหญ่ดุจหอคอยเหล็กสีดำก็สาวเท้าเข้ามาประชิดตรงหน้าแล้ว
หยานถิงโจวมีสีหน้ามืดครึ้ม ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายสังหารเย็นเยียบที่ติดมาจากกองศพและทะเลเลือด
เขาไม่เปิดโอกาสให้หลี่เฉิงเฟิงได้ร้องขอชีวิตแม้แต่น้อย
ขายาวที่สวมรองเท้าบู๊ตทหารยุทธวิธีสีดำยกขึ้นฉับพลัน
“พลั่ก!”
เขาถีบตรงอย่างแรงเต็มกำลัง เข้าใส่กลางอกของหลี่เฉิงเฟิงอย่างแม่นยำ!
แรงถีบนั้นมหาศาล ถึงกับก่อให้เกิดเสียงอากาศระเบิดอื้ออึงขึ้นกลางอากาศ
ร่างหนักเจ็ดสิบกิโลกรัมของหลี่เฉิงเฟิงถูกถีบกระเด็นไปไกลกว่าสามเมตร ราวกับกระสอบทรายเก่า ๆ ขาดวิ่น!
ร่างของเขาลอยเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ ก่อนกระแทกเข้ากับป้ายประกาศของมุมดูตัวอย่างแรง
เสียงข้าวของกระทบกันดังโครมคราม เชือกกับที่หนีบซึ่งแขวนข้อมูลหาคู่ไว้ปลิวกระจายไปทั่ว
“อั่ก——”
หลี่เฉิงเฟิงกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง นอนคุดคู้อยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวดราวกับกุ้งที่สุกจนงอตัว
เขาได้ยินเสียงซี่โครงบริเวณหน้าอกหักอย่างชัดเจน อย่างน้อยก็สามซี่
“คิดจะหนี?”
หยานถิงโจวก้าวพรวดเข้ามา รองเท้าทหารเหยียบลงบนแผ่นหลังของหลี่เฉิงเฟิงโดยตรง
ราวกับถูกภูเขาทั้งลูกกดทับ ทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก
นิ้วมือแข็งกระด้างราวเหล็กของชายหนุ่มเอื้อมไปที่เอวด้านหลัง เสียง “แกร๊ก” ดังขึ้น กุญแจมือสีเงินเย็นเฉียบก็ล็อกข้อมือทั้งสองข้างของหลี่เฉิงเฟิงไว้แน่น