"แคร็ก!"
เสียงโลหะกระทบกันอย่างแหลมคม ดังก้องไปทั่วหุบเขาอันเวิ้งว้าง
ซูเจิ้นไห่เพิ่งก้าวเท้าเข้าไปในเขตที่มีแถบสีเหลืองดำขึงกั้นไว้ได้ไม่ถึงครึ่งก้าว
แสงเลเซอร์อินฟราเรดสองลำสีแดงฉาน ดั่งสายตาแห่งยมทูต พุ่งทะลุหมอกบาง ๆ ของฤดูใบไม้ร่วงในพริบตา
แล้วหยุดนิ่งจ่ออยู่ที่กลางหน้าผากกับตำแหน่งหัวใจข้างซ้ายของเขาอย่างแม่นยำ
"หยุด!"
หน้าป้อมยาม ทหารหน่วยคอมมานโดสองนายที่พรักพร้อมด้วยอาวุธเต็มรูปแบบยกปืนไรเฟิลอัตโนมัติ 95 ขึ้นมาอย่างกะทันหัน
กระบอกปืนดำทะมึน ส่องประกายเย็นเยียบของโลหะและเจตนาฆ่าที่ไม่ปิดบัง
"เขตทหารสำคัญ บุกรุกเข้ามา ตาย!"
ไม่มีคำเตือน ไม่มีการซักถาม
คำว่า "ตาย" นั้น พรั่งพร้อมไปด้วยความโหดร้ายสังหารที่ผ่านการกล้ำกลืนฝ่าทะเลเลือดและภูเขาซากศพมา กระแทกลงบนแก้วหูของซูเจิ้นไห่อย่างหนักหน่วง
ราวกับว่าหากเขายังกล้าขยับไปอีกเพียงครึ่งนิ้ว ปืนไรเฟิลสองกระบอกนั้นจะสับเขาจนกลายเป็นร่างพรุนอย่างไม่ลังเล
ซูเจิ้นไห่ตัวเกร็งไปทั้งร่าง
บารมีของผู้เป็นใหญ่วงการธุรกิจที่สั่งสมมานานหลายปี พังทลายลงภายในชั่วพริบตาต่อหน้ากลไกความรุนแรงอันสัมบูรณ์
เหงื่อเย็นพลุ่งอาบเสื้อเชิ้ตสูทแบรนด์เนมของเขาทันที ไหลทะลักลงมาตามหน้าผากอย่างบ้าคลั่ง เสียวแปลบเข้าตา
ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง แทบจะด้วยสัญชาตญาณ เขายกกล่องไม้จันทน์แดงขึ้นเหนือศีรษะสูงสุด
"เข้าใจผิด! พี่ทหาร! ผู้บังคับบัญชา! ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิด!"