เสียงคำรามอันหยาบกระด้างของจางเหมิ่งผ่านลำโพงเสียงดัง ทะลุประตูกันขโมยหนาแน่น ก้องกังวานไปทั่วบ้านเลขที่ 08 วิลล่าบลูเบย์
ในห้องนั่งเล่นของวิลล่า
แม่ม่ายหลิวนั่งพับเพียบอยู่บนพรมเปอร์เซียราคาแพง
ร่างอ้วนของนางสั่นเทิ้มราวกับใบไม้ในสายลมฤดูใบไม้ร่วง
นางจ้องเขม็งไปที่แคร่ทองเหลืองที่ลุกไหม้อยู่ตรงหน้า
ในแคร่ กำลังเผาผลาญบันทึกบัญชีและใบบันทึกรายการโอนเงินที่บันทึกการค้าคนสกปรก
"เร็วเข้า! เผาให้เร็วกว่านี้!"
แม่ม่ายหลิวคลั่งโยนเอกสารเป็นปึกๆ ลงในกองไฟ เปลวไฟลวกหลังมือที่เธอทะนุถนอมมาตลอดจนพองเป็นตุ่มน้ำ แต่เธอกลับราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวด
ตราบใดที่หลักฐานเหล่านี้กลายเป็นขี้เถ้า
ตำรวจข้างนอกก็ทำอะไรเธอไม่ได้!
เธอยังจะยืนยันได้ว่าเป็นนักการกุศลผู้บริสุทธิ์ที่ตกเป็นเหยื่อความรุนแรงทางออนไลน์!
แต่ทว่า
เธอประเมินความเร็วในการระเบิดประตูกันขโมยของหน่วยตำรวจพิเศษต่ำเกินไป
และดูถูกความโกรธของจางเหมิ่งที่กระหายจะกระชากเนื้อเธอไปกินเสียด้วย
"ตูม — โครม!"
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว
ประตูกันขโมยระดับไฮเอนด์ที่อวดอ้างว่ากันกระสุนได้ ถูกวัตถุระเบิดที่วางไว้อย่างแม่นยำระเบิดปลิวทันที!
บานประตูทึบร่วงกระแทกพื้นพรม สั่นสะเทือนไปทั้งห้องนั่งเล่น
"ห้ามเคลื่อน!"
หน่วยคอมมานโดติดอาวุธครบมือสี่นาย พุ่งทะลวงเข้ามาราวกับพายุหมุนสีดำ ทั้งจากช่องประตูที่ระเบิดเปิดและหน้าต่างบานเลื่อนที่แตกกระจายในเวลาเดียวกัน
ปากกระบอกปืนอันเย็นเยียบ จับจ้องไปยังทุกมุมอับของห้องนั่ง