คำสั่งทางทหารของหยานถิงโจวเย็นชาแข็งกร้าวดุจเหล็กกล้า แฝงเจตนาสังหารอันเยียบเย็นน่าขนลุก ถ่ายทอดผ่านช่องสัญญาณเฉพาะระดับสูงสุด ตรงไปยังกองกำลังจู่โจมติดอาวุธของหน่วยสืบราชการลับพิเศษ
สามนาทีต่อมา
ณ สนามบินทางการทหารกรุงปักกิ่ง เครื่องบินขนส่งทางการทหารขนาดใหญ่ยู-20 สีดำสนิทสองลำ บรรทุกหน่วยปฏิบัติการพิเศษติดอาวุธครบมือ ทะยานฉีกท้องฟ้ายามราตรี มุ่งหน้าตรงสู่เมืองลั่วชวน ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องจนหูแทบดับ!
ขณะเดียวกัน
เมืองลั่วชวน ซอยวัตถุโบราณผานเจีย
ค่ำคืนล่วงลึก ร้านค้าตลอดทั้งถนนปิดไปนานแล้ว แม้แต่ไฟถนนก็ยังดูสลัวอยู่บ้าง
ใจกลางถนน ภายในร้านขายของเก่าที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งแขวนป้ายทองคำว่า “จวี้เป่าจวย” ร้านเก่าแก่ร้อยปี
ภายนอก ประตูใหญ่ปิดสนิท เงียบงันไร้ผู้คน
ทว่าใต้คลังสินค้าหลังร้านที่ดูธรรมดาไม่น่าสนใจ
กลับมีภาพอีกแบบหนึ่ง แสงไฟสว่างไสว บรรยากาศคึกคักร้อนแรง
ภายในห้องใต้ดินขนาดมหึมา ซึ่งดัดแปลงมาจากอุโมงค์หลบภัยทางอากาศ มีพื้นที่กว่าหนึ่งพันตารางเมตร
ผนังรอบด้านบุด้วยกระดาษฟอยล์กันความชื้น เครื่องลดความชื้นอุตสาหกรรมกำลังสูงหลายสิบเครื่องส่งเสียงหึ่ง ๆ คำรามอยู่ไม่ขาด
กลางห้องใต้ดิน
ชายวัยกลางคนร่างอ้วน สวมชุดถังจวงสีแดงเข้ม กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือไม้จื่อถานจากราชวงศ์ชิง
ในมือเขากำลังคลึงลูกวอลนัทเก่าแก่ร้อยปีสองลูก ซึ่งขึ้นเงามันวาว
เสียง “กึกกัก กึกกัก” จากการคลึงลูกวอลนัทดังก้องไปทั่วห้องใต้ดินอันกว้างใหญ่
ชายผู้นี้คือหัวหน้าใหญ่แห่ง “สำนักสุสานโบราณ” ผู้มีชื่อเสียงน่าหวาดหวั่นในวงการใต้ดิน—ท่านหม่าซาน
หม่าซานหรี่ดวงตาเล็ก ๆ ที่ถูกเนื้อหนาบีบจนเหลือเพียงเส้นเดียว
มองลูกน้องเจ็ดแปดคนตรงหน้า ซึ่งเปลือยท่อนบนและตัวเต็มไปด้วยกลิ่นดิน
คนพวกนี้กำลังใช้ฟองน้ำกันกระแทกห่อเครื่องสำริด ม้าสามสี และเครื่องประดับทองคำเงินทีละชิ้นอย่างระมัดระวัง ของเหล่านี้เพิ่งขุดออกมาจากสุสานใหญ่สมัยราชวงศ์ถัง ก่อนบรรจุลงกล่องไม้ที่พิมพ์คำว่า “สินค้าหัตถกรรมเพื่อส่งออก”
“ท่านหม่าซาน แผน ‘แมวป่าเปลี่ยนองค์รัชทายาท’ นี่สุดยอดจริง ๆ!”