เสียงตวาดเย็นเยียบของซูเจิ้นเยว่ที่ฟังราวกับคำพิพากษาจากยมทูต ระเบิดก้องอยู่ข้างแก้วหูของจางเหมิ่ง!
และยังกระแทกเข้าใส่หัวใจของชาวเน็ตสามสิบล้านคนในห้องถ่ายทอดสดอย่างจัง
ขนทั่วร่างของจางเหมิ่งลุกชันพรึ่บขึ้นมาในชั่วพริบตา
เขาไม่มีเวลาพูดอะไรสักคำ ใบหน้าหยาบกร้านเต็มไปด้วยความดุดันและร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขาคว้าวิทยุสื่อสารบนบ่าขึ้นมา ตะโกนเสียงแหบพร่า
“ทุกหน่วยฟัง! ปิดทางเข้าออกทุกจุดของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง! แม้แต่ฝาท่อระบายน้ำก็เฝ้าไว้ให้ดี!”
“เป้าหมายคือป้าแม่บ้านประจำหอพักอาคารหก! ผู้ต้องสงสัยพกอาวุธร้ายแรงที่ทำให้ถึงตายได้!”
“พบเป้าหมายเมื่อไร จับกุมทันที! อนุญาตให้ใช้อาวุธไม่ถึงตายยิงได้!”
ทันทีที่จางเหมิ่งออกคำสั่ง
มหาวิทยาลัยเจียงเฉิงที่เดิมยังสงบดี พลันกลายเป็นสนามรบที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด
เสียงไซเรนแหลมบาดหูดังก้องอยู่เหนือถนนร่มรื่นในมหาวิทยาลัย
เจ้าหน้าที่หน่วยคอมมานโดติดอาวุธครบมือหลายสิบคนกรูกันจากทุกทิศทาง ล้อมเข้าหาเขตการเรียนการสอนและเขตที่พักราวกับฝูงหมาป่า
นักศึกษาที่กำลังมุงดูถูกอาจารย์ที่ปรึกษารีบไล่กลับหอพัก พร้อมสั่งให้ล็อกประตูหน้าต่างให้แน่น
จางเหมิ่งพาเจ้าหน้าที่หน่วยคอมมานโดฝีมือดีสองนายพุ่งลงจากหอพักราวกับคนบ้า ก่อนจะเริ่มค้นหาทั่วทุกซอกทุกมุมของมหาวิทยาลัยอันกว้างใหญ่
ทว่ามหาวิทยาลัยเจียงเฉิงมีพื้นที่หลายพันหมู่ อาคารตั้งเรียงราย ภูมิประเทศซับซ้อน
การจะหาป้าแม่บ้านที่จงใจซ่อนตัวให้เจอในเวลาอันสั้น ยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์เสียอีก
ผ่านไปสิบนาที ในวิทยุสื่อสารมีแต่รายงานผิดหวังจากแต่ละทีมว่า “ยังไม่พบเป้าหมาย”
“ยายปีศาจเฒ่านี่ หรือว่าจะทะลุกำแพงได้กันวะ!”
จางเหมิ่งโมโหจนชกเข้าที่ลำต้นอู่ทงข้างทาง ใบไม้ร่วงกราวลงมา
ภายในห้องถ่ายทอดสดกันระเบิด ฐานปฏิบัติการหมายเลข 01
ซูเจิ้นเยว่จ้องภาพจางเหมิ่งที่กำลังหัวหมุนอยู่บนหน้าจอ
นิ้วมือเรียวขาวเย็นเฉียบเคาะเบา ๆ ลงบนกระดาษสเก็ตช์ที่เพิ่งวาดเสร็จบนโต๊ะสองครั้ง