เสียงเย็นชาของซูเจิ้นเยว่ดังขึ้น
นิ้วชี้เรียวยาวขาวซีดปัดเบา ๆ บนเมาส์
โปรแกรมล็อกเป้าบุญกรรมของระบบเปิดใช้งานขึ้นในชั่วพริบตา
มันระบุบัญชีที่ห่อหุ้มด้วยชั้นเข้ารหัสหนาทึบได้อย่างแม่นยำ จากไอพีต่างประเทศนับสิบล้านที่ถล่มจอ
“ปั้ก”
ปุ่ม Enter ถูกกดลง
จอสาธารณะในห้องไลฟ์ถูกแบ่งหน้าจอโดยพลการ ภาพด้านขวากะพริบสองครั้ง ก่อนจะสว่างขึ้นทันที
คนที่ปรากฏในภาพไม่ใช่พวกนักเลงคีย์บอร์ดระดับล่างที่แอบพิมพ์อยู่ในร้านอินเทอร์เน็ตมืด ๆ
ในภาพนั้น
คือเพนต์เฮาส์หรูหราระดับท็อปในย่านแมนฮัตตัน นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ซึ่งมองเห็นเซ็นทรัลพาร์กได้ทั่วทั้งผืน
บนโซฟาหนังแท้ ชายผิวขาววัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบนั่งอยู่ด้วยรูปร่างอ้วนท้วม
มือของเขาหมุนแก้วไวน์โรมาเน่ คอนติสีแดงเข้มราวเลือด
ผมสีทองหวีเรียบกริบ ดวงตาสีฟ้าเข้มเผยความหยิ่งผยองและดูแคลนแบบนักทุนชั้นสูง
ด้านหลังเขายังมีสาวผมทองสองคน รูปร่างยั่วยวนและสวมเสื้อผ้าน้อยชิ้น กำลังนวดไหล่ให้
ชาวเน็ตในประเทศจำใบหน้านี้ได้ทันที
【บ้าเอ๊ย! นี่ไม่ใช่สมิธ มหาเศรษฐีแวมไพร์ชื่อดังแห่งวอลล์สตรีทหรอกเหรอ!】
【เมื่อกี้เขาด่าในคอมเมนต์แรงมาก บอกว่าคนฮัวกั๋วอย่างพวกเราทำได้แค่เล่นกลแฮ็กเกอร์ต่ำ ๆ!】
【เทพซูจัดการได้เด็ดขาดมาก ลากนักทุนออกมาจากผ้าห่มเลย!】
สมิธมองภาพไลฟ์ที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเอง
เขาไม่แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
กลับจิบไวน์อย่างสบายอารมณ์ แล้วเผยรอยยิ้มเย็นชาขัดแย้งให้กล้อง