เช้าตรู่วันหนึ่ง เจียงเซี่ยนหลีก็เห็นเจียงเซี่ยนฮุ่ยน้องสาวฝาแฝดของตัวเองนอนอยู่กับอู๋เจี้ยนถิง แฟนหนุ่มของเธอ
เธอร้องไห้ปานหัวใจแหลกสลาย โศกเศร้าจนแทบขาดใจ
แต่ทั้งหมดเป็นแค่การแสดง
เพราะเธอได้เกิดใหม่แล้ว และน้องสาวของเธอก็เกิดใหม่เช่นกัน
ชาติที่แล้ว เพราะเจียงเซี่ยนหลีช่วยภรรยาของคุณนายเซี่ยขึ้นจากน้ำ คุณนายเซี่ยจึงส่งคนมาทาบทามถึงบ้าน อยากให้เจียงเซี่ยนหลีมาเป็นสะใภ้คนที่สี่
ตระกูลเซี่ยทำธุรกิจสิ่งทอผ้าฝ้าย เป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่งที่มีชื่อเสียงในเมืองไห่ผิง
ส่วนตระกูลเจียงเป็นเพียงครอบครัวคนทำงานกินเงินเดือนธรรมดา ๆ แถมยังมีลูกอีกห้าคนให้เลี้ยงดู
ว่ากันตามเหตุผลแล้ว งานแต่งนี้เป็นวาสนาที่ตระกูลเจียงแทบจะจุดโคมตามหาก็ยังหาไม่ได้
แต่เซี่ยจิ่งเฉิง ลูกชายคนที่สี่ของตระกูลเซี่ย เป็นคุณชายเสเพลที่มีชื่อเสียงไปทั่ว กินดื่มเที่ยวเล่น ทั้งยังชอบต่อยตี
ผู้หญิงที่พัวพันกับเขามีมากเสียจนเปิดวังหลังได้เลย
เจียงเซี่ยนหลีเป็นนักศึกษาปีสี่ของมหาวิทยาลัยไห่ผิง แม้ฐานะยากจนแต่ใฝ่สูง ทั้งยังหยิ่งทะนง คิดมาตลอดว่ากลิ่นหมึกหอมกว่ากลิ่นเงินทอง
เธอยิ่งมีอคติอย่างไม่มีเหตุผลกับพวกลูกคนรวย และชื่นชมแต่อู๋เจี้ยนถิง เพื่อนร่วมชั้นที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้จากชนบท
เพราะอย่างนั้น เธอจึงยืนกรานไม่แต่งงาน
แต่บังเอิญว่าพี่ชายของเธอ เจียงเซี่ยนหมิง กำลังจะแต่งงานและต้องใช้เงิน อีกทั้งตระกูลเซี่ยยังยื่นสินสอดให้ถึง 6,666 หยวน
จ้าวซิ่วเหมย แม่ของเธอ จึงขู่จะฆ่าตัวตายเพื่อบังคับให้เธอยอมตกลง ขณะที่เธอกำลังจะกัดฟันยอมแต่งด้วยใจเด็ดเดี่ยว
เจียงเซี่ยนฮุ่ยกลับใช้แผนยั่วยวนเซี่ยจิ่งเฉิงจนได้ร่วมเตียงกันตลอดคืน
ท้ายที่สุด เจียงเซี่ยนฮุ่ยก็แต่งเข้าตระกูลเซี่ยแทนเธอ กลายเป็นคุณนาย ส่วนเธอเองก็ได้แต่งกับอู๋เจี้ยนถิงสมใจ
หลังแต่งงาน อู๋เจี้ยนถิงได้รับคัดเลือกเป็นกรณีพิเศษให้เข้าเรียนต่อในโรงเรียนนายทหาร จากนั้นก็เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนได้เป็นผู้บังคับบัญชา ส่วนเจียงเซี่ยนหลีก็กลายเป็นภรรยาข้าราชการที่ผู้หญิงทุกคนต่างอิจฉา
ส่วนเจียงเซี่ยนฮุ่ยกลับไม่ได้รับความรักจากเซี่ยจิ่งเฉิงเลยสักนิด กว่าจะตั้งท้องได้ก็ถูกเมียน้อยที่ตามมาถึงบ้านทุบตีจนแท้ง
เธอทนรับแรงกระทบกระเทือนไม่ไหว เอาแต่ร้องไห้อาละวาดและคิดฆ่าตัวตาย สุดท้ายเซี่ยจิ่งเฉิงก็สั่งส่งเธอเข้าโรงพยาบาลบ้า
ตอนเจียงเซี่ยนหลีไปหาเธอ เธอคว้าตัวเจียงเซี่ยนหลีไว้อย่างคลุ้มคลั่ง ก่อนจะกระโดดลงจากตึกไปพร้อมกัน
เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เจียงเซี่ยนหลีก็ย้อนกลับมาเกิดใหม่ในปี 1987 ตอนที่ตระกูลเซี่ยมาสู่ขอ
ทุกอย่างเหมือนกับชาติที่แล้วไม่มีผิด ทั้งบ้านเก่าทรุดโทรม แม่ที่รักลูกชายมากกว่าลูกสาว และพ่อที่อ่อนแอไร้ความสามารถ
สิ่งที่ต่างออกไปคือ ชาติที่แล้วเจียงเซี่ยนฮุ่ยขึ้นเตียงเซี่ยจิ่งเฉิง แต่ชาตินี้เธอกลับลากอู๋เจี้ยนถิงขึ้นเตียงตัวเอง
ดี!
ดีจริง ๆ!
ผู้หญิงเจ้าเล่ห์ที่เห็นแก่เงิน กับผู้ชายต่ำช้าที่เป็นหงส์จากดินโคลน
เหมาะกันสุด ๆ!
คู่กันระดับท็อป!
คู่สร้างคู่สม!
แต่เจียงเซี่ยนหลีไม่มีทางให้คนอื่นรู้ว่าเธอเกิดใหม่ เธอต้องแสดงตามบทบาทที่เคยเป็นในชาติที่แล้ว ร้องไห้ให้เหมือนคนใจสลาย
จ้าวซิ่วเหมย แม่ของเธอยิ่งยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้
เธอคว้าไม้กวาดฟาดอู๋เจี้ยนถิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้นพลางด่าว่า “แกมันเลวยิ่งกว่าสัตว์! แกเป็นแฟนของลูกสาวคนรองของฉันแท้ ๆ แต่กลับมารังแกลูกสาวคนที่สามของฉันถึงในบ้าน ไอ้คนลามก! ฉันจะไปแจ้งความที่โรงพักเดี๋ยวนี้!”
เมื่อคืนเธอเรียกอู๋เจี้ยนถิงมาที่บ้านเพื่อกินข้าว ก็เพราะอยากบอกเขาว่าเขาไม่คู่ควรกับเจียงเซี่ยนหลี และให้เขารู้จักที่ต่ำที่สูง รีบเลิกกับเธอเสีย
ใครจะคิดว่าเธอยังไม่ทันได้พูด อู๋เจี้ยนถิงกับเจียงเซี่ยนฮุ่ยก็ดื่มจนหมดสติไปเสียก่อน
เธอโกรธจนลากทั้งคู่ไปทิ้งไว้ในห้องรับแขก ก่อนจะกลับห้องไปนอนเอง
ใครจะรู้ว่าพอตื่นเช้ามา ทั้งสองคนกลับไปนอนอยู่บนเตียงของเจียงเซี่ยนฮุ่ยตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
“แม่ แม่!” เจียงเซี่ยนฮุ่ยกอดขาจ้าวซิ่วเหมยไว้แน่น “แม่คะ ที่จริงหนูชอบเจี้ยนถิงมาตลอด ถึงเมื่อคืนจะเป็นอุบัติเหตุที่น่าละอาย แต่ในใจหนูกลับรู้สึกโชคดีที่ได้ใช้เวลาร่วมกับเขาทั้งคืน หนูไม่เสียใจเลยค่ะ!”
“เพียะ!”
จ้าวซิ่วเหมยตบหน้าเธออย่างแรง จนรู้สึกราวกับมีเลือดคั่งอยู่ในลำคอ โทสะพุ่งพล่านไปทั่วอก
“ทำไมแกถึงไร้ยางอายขนาดนี้! ยังไม่แต่งงานก็เสียตัว แถมผู้ชายคนนั้นยังเป็นแฟนของพี่สาวแท้ ๆ อีก ถ้าอยากทำตัวสำส่อน แกก็ไปหาผู้ชายรวย ๆ สิ ต้องต่ำช้าขนาดไหนถึงได้ไปคว้าผู้ชายบ้านนอกอย่างอู๋เจี้ยนถิง!”
ในบรรดาลูกสาวทั้งสามคน เจียงเซี่ยนฮุ่ยเป็นคนสวยที่สุด ตั้งแต่เล็กจ้าวซิ่วเหมยก็ประคบประหงมเลี้ยงดูเธออย่างดี
ซื้อกระโปรงสวย ๆ ให้ใส่ ซื้อครีมบำรุงผิวราคาแพงให้ใช้ แถมยังส่งไปเรียนเต้นรำตั้งสองปี
ทั้งหมดก็เพราะหวังว่าเมื่อโตขึ้น เธอจะได้แต่งเข้าตระกูลสูงศักดิ์
ใครจะคิดว่าเธออายุแค่ 21 ปีก็ไปพัวพันกับผู้ชายจากชนบทเสียแล้ว
จะไม่ให้เธอโกรธ ไม่ให้เดือดดาล ไม่ให้รู้สึกคลื่นไส้ได้อย่างไร!
อู๋เจี้ยนถิงกำหมัดทั้งสองข้าง ก้มหน้าเงียบไม่พูดอะไร มีเพียงแววเคียดแค้นที่ซ่อนอยู่ลึกในดวงตา ยากที่คนอื่นจะสังเกตเห็น
เจียงเซี่ยนฮุ่ยน้ำตาคลอเบ้า จ้องจ้าวซิ่วเหมยอย่างดื้อรั้น
“เมื่อสามปีก่อน หนูกับพี่รองเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายเหมือนกัน หนูกลัวว่าพ่อกับแม่จะลำบากเกินไปถ้าต้องส่งนักศึกษามหาวิทยาลัยสองคน หนูเลยเป็นฝ่ายสละสิทธิ์สอบเข้ามหาวิทยาลัยเอง แล้วไปทำงานที่ห้างสรรพสินค้า ตลอดสามปีที่ผ่านมา เงินเดือนที่ได้ในแต่ละเดือน หนูเก็บไว้แค่ 20 หยวน ที่เหลือยกให้แม่ทั้งหมดเพื่อช่วยค่าใช้จ่ายในบ้าน
“ตอนนี้หนูแค่อยากแต่งงานกับผู้ชายที่ตัวเองชอบ หนูผิดตรงไหนคะ?”
พอหันไป เธอก็ยังไม่ลืมถลึงตาใส่เจียงเซี่ยนหลี “เอาแต่ร้องไห้ ๆ! เธอมีหน้าอะไรมาร้องไห้? ตอนนั้นแม่หางานในโรงอาบน้ำให้เธอไว้แล้วแท้ ๆ แต่เธอกลับไม่ยอมไปให้ได้ ยังดึงดันจะเรียนมหาวิทยาลัย
“ค่าเล่าเรียนกับค่ากินอยู่ของเธอก็ใช้เงินฉันทั้งนั้น ถ้าไม่มีฉัน เธอคงไม่มีทางได้เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ใคร ๆ ก็ชม และยิ่งไม่มีทางได้รู้จักเจี้ยนถิง! ฉันขอผู้ชายจากเธอแค่คนเดียว แล้วมันจะเป็นอะไรไป?
“สิ่งที่เธอเสียสละคือความรัก แต่สิ่งที่ฉันเสียสละคืออนาคตทั้งชีวิตนะ!
“ฉันขอเตือนให้เธอมีเหตุผลหน่อย!”