【เจ้าใช้เวลาไม่นานก็คิดแผนรับมือออก】
【เจ้าบอกให้กู้หลี่ล่อความสนใจของอีกฝ่ายไว้ตรง ๆ】
【ส่วนเจ้าพิงต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งอยู่ข้าง ๆ ใช้เสื้อคลุมหนังยูนิคอร์นแปลงเป็นรูปร่างและสีสันของต้นไม้ กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับต้นไม้ได้อย่างไร้ที่ติ】
【กู้หลี่มองสำรวจอยู่ถึงสามรอบ ก็ยังไม่พบพิรุธแม้แต่น้อย】
【“พี่ใหญ่ การซ่อนตัวของท่านนี่ช่างเลิศล้ำจริง ๆ เจ้าหมอนั่นที่กำลังจะมาคงจับไม่ได้แน่”】
【“แน่อยู่แล้ว อีกเดี๋ยวจะสำเร็จในคราวเดียวหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว”】
【กู้หลี่พยักหน้า เขาเองก็รู้สึกประหม่าอยู่บ้าง】
【เพื่อให้การแสดงสมจริงยิ่งขึ้น เขาจึงจับกระต่ายตัวหนึ่งแถวนั้นมาถลกหนัง ควักเครื่องใน แล้วนำไปย่าง】
【ถึงอย่างไร จู่ ๆ เขาก็ออกนอกเส้นทางหลัก มุดเข้าป่าเขาโดยรอบ ย่อมต้องมีเหตุผลรองรับ】
【ขณะที่กลิ่นเนื้อกระต่ายย่างหอมกรุ่นไปทั่ว】
【ก็มีเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากป่าเขาไม่ไกล】
【จากนั้น ชายหนุ่มในชุดดำ ใบหน้าหม่นหมองก็ปรากฏตัวขึ้น】
【“กู้หลี่ หากไม่มีคำสั่งจากตระกูล เจ้ายังกล้าออกจากอำเภอชิงหยาง ทั้งยังหนีมาไกลถึงเพียงนี้ คิดจะทรยศตระกูลหรือ?”】
【เมื่อเห็นหน้าชายหนุ่ม เจ้านึกออกว่าเขาเป็นใคร】
【กู้เทียนโม่ หนึ่งในผู้ฝึกยุทธ์ระดับมนุษย์ของตระกูลกู้ เพิ่งทะลวงเข้าสู่ระดับมนุษย์ได้ไม่นาน บัดนี้อย่างมากก็อยู่ระดับกลางของระดับมนุษย์】
【“ใต้...ใต้เท้าโม่ ข้าไม่ได้คิดทรยศ กว่าจะได้เป็นยอดฝีมือขั้นหนึ่งและออกมาเที่ยวได้ไม่ง่ายเลย ข้าแค่อยากชมทิวทัศน์ขุนเขาสายน้ำ และสัมผัสบรรยากาศยุทธภพ อีกไม่นานก็จะกลับไปแล้ว!”】