【เจ้าสังเกตไปรอบ ๆ】
【พบว่าในโถงใหญ่ นอกจากกู้หมิงเซวียนแล้ว ยังมีคนอีกสามคน】
【อีกสองคนแต่งกายเป็นบ่าวเรือนนอกเช่นเดียวกับเจ้า ยืนอยู่ด้านข้าง】
【มีเพียงเด็กหนุ่มอายุราวสิบสองสิบสามปีคนหนึ่งที่แตกต่างจากคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด เขาสวมอาภรณ์ประณีต แม้รูปร่างจะมีร่องรอยของการฝึกยุทธ์ ทว่าผิวที่เผยออกมากลับยังขาวนวล】
เห็นได้ชัดว่าเขาแช่ยาอยู่เป็นประจำ หรือถึงขั้นกินโอสถ จึงรักษาผิวพรรณให้ผุดผ่องไร้ที่ติเช่นนี้ได้
เวลานี้แม้เขาจะนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างกู้หมิงเซวียน ทว่าความเจ้าเล่ห์และแววตาคมกริบก็ปิดบังไม่มิด】
【เจ้าคาดเดาว่าเด็กหนุ่มคนนี้น่าจะเป็นบุตรของกู้หมิงเซวียน】
【กู้หมิงเซวียนไม่ได้เอ่ยปาก เพียงส่งสายตาให้เจ้าและบ่าวคนอื่น ๆ ไปยืนรวมกัน】
【เจ้าทำตามทันที】
【ผ่านไปอีกไม่กี่นาที ก็มีบ่าวเรือนนอกอายุน้อยคนหนึ่งมาถึง】
【คราวนี้กู้หมิงเซวียนจึงเอ่ยปาก】
【“พวกเจ้าล้วนเป็นบ่าวเรือนนอกที่ข้าค่อนข้างถูกใจ พรสวรรค์ก็พอใช้ได้ ช่วงนี้รากฐานร่างกายของเทียนเหิน บุตรชายคนเล็กของข้า ปรากฏขึ้นแล้ว อีกทั้งยังถึงวัยฝึกยุทธ์พอดี
ข้าจึงอยากให้พวกเจ้าติดตามอยู่ข้างกายเหินเอ๋อร์ ด้านหนึ่งก็เป็นคู่ฝึกให้น้อง อีกด้านก็ช่วยคุ้มครองเขา ไม่ทราบว่าพวกเจ้าคิดเห็นอย่างไร”】
【ดูคล้ายกู้หมิงเซวียนกำลังถามความเห็นของพวกเจ้า แต่ในน้ำเสียงกลับแฝงอำนาจบารมี ทำให้พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ】
【พวกเจ้าจึงได้แต่ตอบรับทั้งหมด】
【จากนั้นกู้หมิงเซวียนก็สั่งให้พ่อบ้านพาพวกเจ้าออกไปทันที เพื่อให้ทำความเข้าใจกฎระเบียบของเรือนหมิงเซวียนให้ดี】