【แต่สิ่งที่พวกเจ้าไม่คาดคิดก็คือ】
【เจ้ายังไม่ได้ลงมือกับสำนักยุทธ์เศษใบไม้เลย】
【คนของสำนักยุทธ์เศษใบไม้กลับบุกมาหาถึงที่ก่อนเสียแล้ว!】
【วันนั้นเจ้าบังเอิญออกไปซื้อของ】
【ศิษย์เอกของสำนักยุทธ์เศษใบไม้ไร้คุณธรรม นำศิษย์จำนวนมากเข้าโจมตีสำนักยุทธ์ฝู่เป่ยของพวกเจ้า】
【ท่านลุงหวังซึ่งอยู่เฝ้าสำนักยุทธ์เพียงลำพัง ถูกซ้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่า】
【ก่อนจากไป พวกเขายังตวาดเตือนท่านลุงหวังด้วย】
【“รีบปลดป้ายสำนักยุทธ์ลงเสีย มิฉะนั้นคราวหน้าข้าผ่านมาแล้วเห็นป้ายยังตั้งอยู่ที่นี่ จะไม่ออมมือเหมือนคราวนี้อีก!”】
【ตอนเจ้ากลับมา หากท่านลุงหวังยังส่งเสียงได้ เจ้าคงไม่มีทางเชื่อมโยงสิ่งมีชีวิตที่พอจะมองออกว่าเป็นมนุษย์ตนนี้เข้ากับท่านลุงหวังได้】
【“เจ้าหนูกู้ ต้องช่วยข้าแก้แค้นให้ได้นะ ข้าจะสนับสนุนเจ้าเต็มที่ ต่อไปมีอะไรไม่เข้าใจก็ถามข้าได้ทุกเรื่อง!”】
【ท่านลุงหวังพึมพำด้วยริมฝีปากบวมเป่ง พยายามเปล่งเสียงออกมา】
【“ได้ขอรับ แล้วป้ายสำนักยุทธ์นี่เล่า?”】
【“ถอดลงมาก่อนเถอะ ไว้พลิกถล่มสำนักยุทธ์เศษใบไม้ได้เมื่อไร ค่อยให้คนของพวกมันมาติดตั้งกลับด้วยมือตัวเอง!”】
【หลายเดือนต่อจากนั้น เจ้าใช้เวลาอย่างสบายใจรับการชี้แนะจากท่านลุงหวัง】
【ต่างจากก่อนหน้านี้ที่เพียงชี้แนะตามสะดวก คราวนี้ท่านลุงหวังตั้งใจสอนอย่างเห็นได้ชัด】
【ความก้าวหน้าของเจ้ารวดเร็วกว่าก่อนมาก】
【อย่างไรก็ตาม เจ้าไม่ได้ฉวยโอกาสนี้ไปเรียนรู้เคล็ดวิชาและวิทยายุทธ์ที่สูงขึ้น】
【การฝึกวิทยายุทธ์เป็นกระบวนการไต่ระดับจากต่ำไปสูง ต่อให้เป็นวิทยายุทธ์ระดับสูง หากฝึกฝนยังไม่ชำนาญและระดับการฝึกยังไม่ถึงขั้น ก็อาจสำแดงอานุภาพได้ไม่เท่าวิทยายุทธ์ระดับต่ำที่ฝึกจนชำนาญ】
【ในช่วงหลายเดือนถัดจากนี้ ต่อให้เจ้าเรียนวิทยายุทธ์บทใหม่ ก็ไม่มีทางฝึกฝนจนชำนาญได้มากนัก】