หวังเวยหู่เพิ่งได้ยินก็รีบตะโกนทันที: "อย่าจอด! ทุกคนเพิ่มความระวัง!"
ทีมรบอื่นที่มีประสบการณ์ก็รู้ทัน ทางทีมกุหลาบก็เอ่ยปาก: "ระวังหมีดำ!"
ทีมเสือชีตาห์ตื่นตัวทันที ทางนั้นโวยวายวุ่นวาย "ราย รายงาน! เร่งความเร็วขึ้นอีกแล้ว! ตอนนี้ห่างมันประมาณห้าร้อยหกร้อยเมตร!"
หวังเวยหู่ให้พวกเขาระวังตัว ถ้าอีกฝ่ายไม่โจมตีก็รีบเคลื่อนผ่านอย่างเงียบๆ ปล่อยให้ทีมอื่นที่ตามหลังมาจัดการ
ทีมน้องใหม่จัดการไม่ได้ แถมอาจทำให้หมีโมโห เดี๋ยวจะยิ่งยุ่ง
ทีมเสือชีตาห์กับทีมนกพิราบดีตรงนี้ พวกเขาไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามหรืออวดเก่ง ไม่รู้ก็ถามทันที พี่ๆ พูดยังไงก็ทำตามนั้น ไม่เคยคิดเอาเอง เชื่อฟังมาก
พอหวังเวยหู่พูดจบ ทีมเสือชีตาห์กับทีมนกพิราบก็รีบเคลื่อนออกไปทันที ไม่สนใจเจ้าตัวที่โบกมือให้พวกเขาท่ามกลางหิมะ
สมาชิกในทีมทนความอยากรู้ไม่ไหว พอเข้าใกล้ก็มองไปข้างทางด่วนแล้วขนหัวลุกทันที เพราะพบว่ามันคือหมีดำที่ยืนด้วยขาหลังจริงๆ ในหิมะที่พัดแรงมองเผินๆ นึกว่าเป็นคน!!
ทีมเสือชีตาห์แทบร้องไห้ กลั้นหายใจไม่กล้าหายใจ จนผ่านไปได้อย่างปลอดภัยถึงส่งเสียงร้องลั่น กลัวแทบตาย
"ฮือๆ หมีนี่ทำไมยืนแบบคนได้ด้วยล่ะ? ยังโบกมือเรียกคนอีก! น่ากลัวเกินไปอ่าาา!"
"มันดูเหมือนคนมากๆ เลยอ่าาา!"