ซอมบี้ตัวน้อยถึงกับไม่ร้อง "อ๊อกๆ" แล้ว กลายเป็น "โฮ่งๆ!" เล็บเล็กๆ ของเธอแอบลูบหางของเขาตลอดเวลา
ฉินลั่วหน้ายาแดง อยากจะดึงหางออกมาก็รู้สึกขาอ่อน "ฉันเป็นหมาป่า"
"โฮ่งๆ"
นายเป็นหมาป่าใหญ่!!
ฉินลั่วมองซอมบี้ตัวน้อยกอดหางขนฟูๆ ของเขาไว้ แถมยังเอียงหัวซุกไปมา หน้าตาเต็มไปด้วยความชอบ เขาอดกัดฟันไม่ได้จริงๆ
สุดท้ายก็พูดทั้งน้ำตาว่า "อื้มๆ ฉันไม่ใช่หมาป่า ฉันเป็นหมาโฮ่ง วันนี้ฟ้าถล่ม ทะเลระเบิด โลกจะแตก ฉันก็เป็นหมา"
ใครอย่าห้ามเขาเลย
ไม่มีอะไรอื่น แค่เธอกระพริบตา เอียงหัวร้อง "โฮ่งๆ" ท่าทางน่ารักเกินไป!!
เฮ้ย! ช่วยด้วย! ซอมบี้ใครกันน่ารักขนาดนี้?
คนตัวเล็กในใจฉินลั่วอดทุบหน้าอกเสียใจไม่ได้ แต่หางหมาป่าสีเทาห้ามจับ!
เขาถูกลูบจนขาอ่อนชา ตัวร้อนไปหมด รู้สึกเหมือนหัวจะควันขึ้น~
โชคดีที่มีเพื่อนซี้มาช่วยสถานการณ์
เฉินเสี่ยวเฟยกระพือปีกวิ่งออกมา! "โอ้ยยยย พี่ฉินรีบดูฉันสิ! หัวหน้าหน่วยน้อยรีบดู! ฉันบินได้!!"
เขาพุ่งมาชนจนซอมบี้ตัวน้อยตกใจ "ปัง" ปล่อยมือเล็กๆ ออก ฉินลั่วรีบดึงหางใหญ่ออกมา แต่ไม่ทันหลบ ทั้งสามคนก็กลิ้งเป็นก้อน ส่วนเฉินเสี่ยวเฟยไอ้บ้ายังหัวเราะอยู่อีก
"ดูสิดูสิ! ฉันมีปีกด้วยว่ะ! แม่เจ้า มหัศจรรย์โลก"
เฉินเสี่ยวเฟยกำลังกระพือปีกสีเทาขาวที่มีจุดขาวๆ อยู่ข้างหลัง ร่างกายเขานอกจากปีกแล้ว ยังมีเท้าที่แปรสภาพเป็นกรงเล็บเหยี่ยว ที่เหลือปกติทุกอย่าง