ซอมบี้ตัวน้อยไม่รู้เรื่อง แต่ร่างน้อยอยากโอบหางใหญ่ไว้ แต่ตอนนี้ทำไม่ได้
สวี่ตัวตัวน่ะ อยากมาก
รู้สึกว่าเขาดูหอมขึ้นอีกนิดนึงนะ~
อาจารย์จี้กลับมาหาฉินลั่วพอดี แต่กลับพบว่าทั้งสี่คนทำการเลียนแบบเสร็จสิ้นแล้ว เขาอุทานด้วยความดีใจ: "พวกนาย! เร็ว! ตามฉันมา ทำการตรวจวัดพลังพิเศษด้วยกัน ไม่รู้สึกไม่สบายตัวตรงไหนใช่ไหม?"
ฉินลั่วและพวกทั้งสี่ส่ายหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย มันรู้สึกเจ็บ ๆ และไม่สบายตัวเล็กน้อย แต่รับได้
ศาสตราจารย์จี้พาพวกเขาทั้งสี่ไป และให้เสี่ยวเฉียวพาสวี่ตัวตัวไปเล่นสักพัก
เพื่อไม่ให้ซอมบี้ตัวน้อยเบื่อ
"ไม่ต้องห่วง ศูนย์วิจัยของเรามีบริการดูแลที่ดี ทีมซอมบี้ตัวน้อยของคุณจะไม่หายไป แถมยังไม่มีใครกล้ารังแกเธอ"
ศาสตราจารย์จี้กลัวว่าเขาจะไม่สบายใจ จึงกล่าวย้ำอีกครั้ง จากนั้นก็ไล่พวกเขาทั้งสี่เข้าไปในห้องตรวจวัดพลังพิเศษ พร้อมยิ้มน้อย ๆ
เสี่ยวเฉียวได้รับคำสั่งก็กระโดดโลดเต้นมาทันที เธอสวมเสื้อกาวน์สีขาว มือไพล่หลัง เห็นซอมบี้ตัวน้อยก็ยิ้มพูดว่า "ที่รัก มาอีกแล้วเหรอ? ไป ๆ ไป ๆ พี่สาวพาเล่นด้วยนะ?"
ซอมบี้ตัวน้อยไม่อยากขยับตัวเท่าไหร่ เธอนั่งอยู่บนม้านั่งยาวในโซนรอ เหวี่ยงขาไปมา
สายตาเธอดูสับสนเล็กน้อย
เสี่ยวเฉียวเห็นเธอลำบากใจ ก็เลยนั่งลงข้าง ๆ เธอ "เฮ้ย ไม่เป็นไร ไม่ชอบเดินเล่นงั้นเราก็รอพวกเขาที่นี่!"
เธอใส่ใจมาก!
ซอมบี้ตัวน้อยก็ดีใจจนโยกตัว เสี่ยวเฉียวรู้สึกหัวใจจะละลาย "เป็นไงบ้าง? ตามทีมหัวหน้าฉินออกปฏิบัติภารกิจเหนื่อยไหม?"
...
พอฉินลั่วและพวกทั้งสี่ออกมา ก็เห็นเสี่ยวเฉียวกับซอมบี้ตัวน้อยคุยกันอย่างสนุกสนาน