ส่งสองพี่น้องกลับบ้าน หลังลาแม่น้าหลิวชุนฮุยผู้ใจดี ฉินลั่วก็พาสวี่ตัวตัวเดินกลับ
บริเวณที่คนธรรมดาอาศัยอยู่แถวนี้ ทำให้คิดถึงยุคก่อนสิ้นโลกได้ง่ายมาก ถ้ามองข้ามตึกสูงที่เพิ่งสร้างใหม่ แล้วมองแค่ถนนหนทางธรรมดา ร้านค้าสองข้างทาง แถมยังมีคนมาวางแผงขายของหน้ามโรงเรียนอีก ทุกอย่างเหมือนกับยุคก่อนสิ้นโลกจริง ๆ เผลอคิดไปว่ายุคสิ้นโลกไม่เคยเกิดขึ้น
ซอมบี้ตัวน้อยเดินไปเดินมาก็หยุด ไม่ยอมเดินต่อ อยากจะเดินเล่นแถวนี้ นางดึงเสื้อผ้าของฉินลั่ว กระตุกเขาจนตกใจเกือบผวา
"เฮ้ย! ทำเอาตกใจหมด ว่าไง? ไม่อยากเดินต่อแล้วเหรอ? ให้ฉันอุ้มไหม?"
ฉินลั่วนึกไม่ออก
สวี่ตัวตัวชี้ไปที่ถนนคนเดินฝั่งโน้น แล้วกระพริบตาสื่อว่านึกอยากไป
ฉินลั่วเข้าใจทันที สุดท้ายก็ยอมจำนน "ได้ ๆ ไปก็ไป จะไปไหนล่ะ?"
ซอมบี้ตัวน้อยก็ดีใจ ดึงแขนเสื้อเขาแล้วเดินไป ไม่ค่อยได้มาบ่อยนักอยู่แล้ว
ตอนแรกฉินลั่วไม่เข้าใจว่าซอมบี้ตัวหนึ่งจะชอบเดินเล่นตลาดได้ยังไง ต่อมาเห็นนางมองนู่นมองนี่ แต่ก็ยังต้องจับแขนเสื้อเขาไว้แน่น
สิบนาทีต่อมาเขาก็เพิ่งรู้ทึ้ง!
เขินอายบอก "เฮ้อ อยากออกเดทกับฉันก็บอกตรง ๆ สิ ทำเป็นมาเดินเล่นทำไม? แปลกจริง"
ฉินลั่วยังรู้สึกเก้อเขิน แล้วอดบ่นไม่ได้ "เธอเป็นซอมบี้ตัวน้อยผู้หญิงแท้ ๆ มาพูดจาตรงไปตรงมาแบบนี้ได้ไงเนี่ย?"
ทำไมไม่รู้จักเขิน
สวี่ตัวตัว: ???
ซอมบี้ตัวน้อยไม่รู้เรื่อง ซอมบี้ตัวน้อยแค่อยากเดินเล่น เห็นฉินลั่วมัวแต่พึมพำอะไรก็ไม่สนใจ แค่ดึงแขนเสื้อเขาเดินต่อไปข้างหน้า