ฉินลั่วเดินตามซอมบี้ตัวน้อยไปเดินเล่นรอบหนึ่ง เห็นอะไรก็แค่มอง ไม่ได้ซื้อ พวกเขาไม่ไปแย่งของกับคนธรรมดาแถวนี้
ตอนนี้คนธรรมดาจะอยู่รอดในยุคสิ้นโลกก็ลำบากมากแล้ว สิ่งของที่พวกเขาใช้ได้ ฐานที่มั่นก็จัดสรรให้พวกเขาก่อน ดังนั้นผู้มีพลังพิเศษก็จะมีของที่อยากได้แต่ซื้อไม่ได้ ในทางกลับกัน คนธรรมดาก็ไม่สามารถได้รับสิทธิพิเศษของผู้มีพลังพิเศษได้เช่นกัน
ก็ถือว่ายุติธรรมดี
เขตมนุษย์ก็เท่านี้แหละ ผู้มีพลังพิเศษก็อยู่ที่นี่นานไม่ได้
ไม่อย่างนั้นสายรัดข้อมือจะเด้งคำเตือนออกมา
เดินจนพอแล้ว หนึ่งคนหนึ่งซอมบี้ก็กลับไป พอถึงชุมชนที่อยู่ก็ค่อยผ่อนคลายเต็มที่
"เอาล่ะ ใครกลับบ้านใครกลับบ้าน พักผ่อนให้ดี แล้วค่อยมาหากันใหม่"
ฉินลั่วส่งซอมบี้ตัวน้อยถึงหน้าประตูบ้าน ตัวเองก็หาวหนึ่งที แสดงความเหนื่อยล้าที่ไม่ค่อยได้เห็น เขาหรี่ตาลงแล้วเดินเข้าไป
สวี่ตัวตัวมองส่งเขาเข้าบ้านไป แล้วถึงกลับไปที่รังเล็ก ๆ ของตัวเอง ยุ่งวุ่นวายทำความสะอาดก่อน แล้วค่อยคาบแก่นกลายพันธุ์ของค้างคาวกลายพันธุ์หนึ่งเม็ดไปนั่งที่ขอบหน้าต่าง
ที่นี่เป็นที่ที่ซอมบี้ตัวน้อยชอบที่สุด
มองกำแพงใหญ่ของฐานที่มั่นแล้วรู้สึกอบอุ่นใจ คราวนี้กลับมา กำแพงดูเหมือนจะกว้างขึ้นอีก
ความสูงชั้น 19 มองลงไปเห็นชุมชนและถนนบางสาย ต้นไม้เขียวที่ถูกพายุไต้ฝุ่นใหญ่พัดล้มคราวก่อนกลับฟื้นชีวิตอีกครั้ง มองดูเขียวขจีแล้วรู้สึกสบายตามาก
สวี่ตัวตัวกินแก่นกลายพันธุ์หนึ่งเม็ดเพื่อประทังท้อง จากเมื่อก่อนกินหนึ่งเม็ดก็อิ่ม ตอนนี้กินแก่นกลายพันธุ์ระดับหนึ่งดาวหนึ่งเม็ดได้แค่ราวแปดส่วน เธอใช้สมองที่ไม่ค่อยจะคิดอะไรออกบางครั้งคราวคิดว่านี่น่าจะเรียกว่าวิวัฒนาการใช่ไหมนะ?