ไป๋ซู่พูดขึ้นทันใด "ขอโทษนะ พี่ฉิน ฉันได้ยิน"
เขาพูดพร้อมกับผลักแว่นตาอย่างใจเย็น
เฉินเสี่ยวเฟยก็ส่งเสียง "เฮ้ยๆ คำพูดแบบนี้พูดออกมาไม่ได้นะ หัวหน้าหน่วยน้อยพูดอะไร? นายรู้สึกผิดขนาดนั้นเลยเหรอ?"
ฉินลั่วหน้าร้อน ร้องด่าไปตรงๆ "ไปไปไป! แอบฟังเราคุยอีกแล้ว"
เขาอุ้มสวี่ตัวตัวเดินไปข้างหน้า ห่างจากเพื่อนร่วมทีมโง่ๆ สองคนไปหลายก้าวถึงจะวางใจ
เฉินเสี่ยวเฟยกับไป๋ซู่ก้มหัวหัวเราะคิกคัก
หวังเวยหู่ทำเป็นหันไปมองวิว ดอกไม้ช่างเขียวขนาดนี้ หญ้าช่างแดงจริงๆ นะ?
ผลปรากฏว่าเจอกับลูกดอกไม้กินคนที่คุ้นเคยหลายต้น กำลังปักหลักแกล้งตายอยู่ข้างทาง พอเห็นเขาก็โบกใบไม้ "เป็นเพื่อนของแม่! เป็นเพื่อนของแม่!" "ถูกจับได้แล้ว! ถูกจับได้แล้ว!" "แย่จัง แย่จัง แย่จัง!"
หวังเวยหู่ตกใจ หันไปทางเฉินเสี่ยวเฟยแล้วพูด "นี่ไม่ใช่ลูกดอกไม้กินคนที่บ้านต้าเฉียวเลี้ยงไว้หรือไง? ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้?"
เฉินเสี่ยวเฟยรีบเข้ามาดู "ให้ตายเถอะ จริงด้วยแฮะ"
ไป๋ซู่ก็พูดว่ามหัศจรรย์ "กล้าแอบหนีนายมาวิ่งเล่นแบบนี้ เชื่อไหมว่าพวกเราจะไปฟ้องนาย?"
เขาก็แกล้งขู่เด็กเหมือนกัน
จริงๆ แล้วทั้งทีม 3A ไม่มีใครดีเลย ชอบแกล้งเด็กเล็ก
เฉินเสี่ยวเฟยอดไม่ได้ที่จะลูบแขน "พี่ไป๋ นายชั่วเกินไปหน่อย"
ชั่วเงียบๆ