ลงไปดูสถานการณ์ชั้นล่าง
ผู้กลายพันธุ์จำนวนมากยังคงเก็บกวาดเศษดาวตก ทุกคนทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง
ครั้งนี้พี่กระต่ายและพี่ไก่อยู่ด้วย
ตอนฉินลั่วพวกเขาลงมาถึง ก็เห็นจี้อิงจวิ้นแล้วรู้สึกแปลกใจ "เฮ้ วันนี้ไม่ต้องทำงานเหรอ?"
พี่ไก่รู้ว่ากำลังพูดกับตัวเอง ก็ยิ้มพร้อมเกาหัว "เฮ้อ ไม่ใช่ว่าร้านชานมปิดหนึ่งวันเหรอ? ที่ไหนก็รกรุงรังไปหมด ไม่มีใครออกไปดื่มชานมหรอก ผมก็เลยอยู่ช่วยทำความสะอาดในชุมชนนี่แหละ"
พี่กระต่ายเห็นสวี่ตัวตัวแล้วดีใจมาก "หนูน้อยขนขาว ฉันดีใจจริง ๆ ที่เห็นเธอกลับมาขยับร่างกายได้อีกครั้ง"
สวี่ตัวตัวยิ้มให้พี่กระต่าย "ขอบคุณที่ห่วงใย"
พูดจบก็ไปติดฉินลั่วอีก
เฉินเสี่ยวเฟยพวกเขาหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย "อะไรนะความสามารถในการขยับ? หัวหน้าหน่วยน้อยเป็นอะไร?"
พี่กระต่ายก็อาสาสาธิตให้เฉินเสี่ยวเฟย ไป๋ซู่ และหวังเวยหู่ดูอย่างกระตือรือร้น ว่าตอนฉินลั่วกลับมาวันนั้น เขาอุ้มหนูน้อยขนขาวยังไง
เฉินเสี่ยวเฟยทั้งสาม: ......
"เฮ้อ ชินเถอะ ๆ เดี๋ยวพวกนายเจอไปอีกนานก็ไม่แปลกใจแล้วล่ะ"
เฉินเสี่ยวเฟยตบไหล่พี่กระต่าย ความรู้สึกสัมผัสขนนุ่ม ๆ ทำให้เขาทึ่งในทันที "ให้ตายสิ เพื่อน นายขนนุ่มจับดีจริง ๆ นะเนี่ย"
ไป๋ซู่ตบมือเฉินเสี่ยวเฟยทันที "นายมีมารยาทไหม? จะไปตบไหล่คนอื่นตามอำเภอใจได้ยังไง?"
พี่กระต่ายรู้สึกเป็นเกียรติมาก รีบบอกว่าไม่เป็นไร กับขนฟู ๆ ทั้งตัวของตัวเอง จากตอนแรกที่ไม่คุ้นเคยและรำคาญ มาจนถึงสุดท้ายที่ชอบและภูมิใจ "ทิศทางการกลายพันธุ์ของฉันน่ะน่ารำคาญจริง ๆ กระต่ายอาบน้ำไม่ได้ แต่ฉันเป็นคนรักความสะอาด ตอนแรก ๆ อาบน้ำทุกวัน ทำให้ทั้งตัวไม่สบาย ศาสตราจารย์จี้ก็ให้ฉันซักแห้งตลอด"