หลังจากทุกคนขนของในคลังสินค้าออกไปจนหมด โกดังก็ว่างเปล่าอีกครั้ง
ที่นี่อยู่ติดกับด่านเก็บเงินทางด่วนของเมือง C พวกเขาได้พบกันเพียงช่วงสั้นๆ ก็ต้องแยกย้ายกันไปตามทางของตน
มู่เอินหยาจับมือสวี่ตัวตัวไว้แน่นด้วยความอาลัย บอกให้เธอกลับไปที่ฐานแล้วต้องมาเล่นด้วย "ฉันอยู่ตึก B ใกล้กับเธอนะ"
สวี่ตัวตัวพยักหน้า เธอเป็นเพื่อนคนแรกที่เธอได้รู้จักในยุคสิ้นโลกนี้ เธอรู้สึกดีใจมาก ถึงกับยัดช็อกโกแลตให้เธอชิ้นหนึ่ง
มู่เอินหยาดีใจสุดๆ
เธอไม่มีของตอบแทน จึงถอดเครื่องรางที่ห้อยคอส่งให้ซอมบี้ตัวน้อย
จางฉือเรียกให้มู่เอินหยาขึ้นรถเร็วๆ เธอจึงรีบวิ่งไป
สวี่ตัวตัวไม่ทันได้ปฏิเสธ
เครื่องรางนี้เธอรับไว้ไม่ได้
จ้าวกังจับมือของฉินลั่วและคนอื่นๆ ทีละคนเพื่อแสดงความขอบคุณ "ขอบคุณมากจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกคุณมาช่วย พวกเราสามคนครอบครัวก็คงยังต้องหลบซ่อนอยู่ในจุดพักรถ"
ยิ่งไปกว่านั้น ที่นั่นยังมีมนุษย์งอกลายพันธุ์ผ่านไปด้วย ถ้าพวกเขาลังเลแม้แต่นิดเดียว ไม่ตามมา ก็คงได้เจอกับมนุษย์งูกลายพันธุ์นั้นไม่ช้าก็เร็ว
ถึงจะไม่มีมนุษย์งูกลายพันธุ์ จุดพักรถก็ไม่ใช่ที่ที่จะอยู่ได้ตลอดไป
ตอนนี้ได้ตามกองทัพใหญ่มาด้วย และเข้าใจว่าโลกใหม่เป็นอย่างไร จ้าวกังก็รู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง "เมื่อพวกเราไปถึงฐานที่มั่นผู้รอดชีวิตเมือง H และตั้งตัวได้แล้ว จะต้องเลี้ยงข้าวพวกคุณสักมื้อ แน่นอนว่าตอนนั้นอย่ามาปฏิเสธนะ"
หลิวชุนฮุยก็พาลูกสาวตัวน้อยมาให้ขอบคุณฉินลั่วและคนอื่นๆ
ฉินลั่วและพวกบอกว่าเป็นสิ่งที่ควรทำ "ถึงไม่ใช่พวกเรา ก็ต้องมีหน่วยกู้ภัยอื่นมาอยู่ดี"
ตอนนี้นโยบายของสำนักงานใหญ่ คือจะไม่ทิ้งมนุษย์คนใดไว้ข้างหลัง
จ้าวกังรู้สึกซาบซึ้งใจกับนโยบายนี้ สุดท้ายก็ขึ้นรถไปพร้อมกับความรู้สึกนั้น