เฉินเสี่ยวเฟยเปิดหน้าต่างโผล่ออกไป เล็งไปทางด้านหลังแล้วยิงกระจาย เสียงปืนทำให้เหล่าผู้รอดชีวิตบนรถตกใจพากันกอดหัวหมอบกรีดร้อง
หยางชงไอ้หมอนี่ถูกมัดแน่นหนาแล้ว กันไม่ให้มันก่อเรื่อง
จ้าวกังร้อนใจไปหมด ส่วนหลิวชุนฮุยก็กอดลูกสาวตัวน้อยไว้ ทุกคนในครอบครัวสามคนร้อนรนแต่เงียบ ไม่ได้กรีดร้องหรือก่อเรื่องวุ่นวาย
หวังเวยหู่ขับรถโหดมาก จี้ติดท้ายรถออฟโรดของฉินลั่วไปติด ๆ
จนกระทั่งฉินลั่วเปิดไฟเลี้ยว เขาก็เข้าใจได้ทันทีว่านี่คือต้องจอดรถเปิดฉากแล้ว
"ทำยังไงได้ หนีไม่พ้น จ้าวกัง นายมาเป็นคนขับ พาคนอื่นเดินหน้าต่อไป พอไปถึงเมือง C น่าจะเจอทีมกู้ภัยหน่วยอื่นได้"
หวังเวยหู่ตะโกนบอกจ้าวกัง รถบัสคันนี้เต็มถัง ด้านหลังยังเก็บน้ำมันที่กู้มาจากคันอื่นไว้อีกหลายแกลลอน
พอเหลือ ๆ ไปจนถึงเมือง C ได้สบาย ๆ "เส้นทางต่อจากนี้นายต้องไปเอง ฟังไว้นะ ไม่ว่าเจอสัตว์กลายพันธุ์หรือซอมบี้แบบไหน อย่ากลัว ใจต้องมั่น ถ้าชนได้ก็ชนไปเลย"
จ้าวกังถึงจะตื่นเต้นจนมือสั่น แต่ก็ยังพยักหน้ารัว ๆ "ผมเข้าใจ แล้วพวกคุณล่ะจะทำยังไง สู้ไอ้ตัวใหญ่ตัวนั้นไหวเหรอ?"
หลิวชุนฮุยก็หน้าซีดพูดขึ้นมาว่า "พวกคุณมีกันแค่ไม่กี่คน จะไปสู้กับปีศาจตัวนั้นได้ยังไง ไปด้วยกันดีไหม ขับให้เร็วหน่อยก็ได้"
แต่หวังเวยหู่บอกว่าไม่มีเวลาแล้ว "ปล่อยไว้แบบนี้ต่อไป พวกคุณไม่มีทางรอดไปได้หมด เราจะถ่วงเวลาไว้ ถ้าจริง ๆ ไม่ไหวเราก็หนีได้ แต่ถ้าต้องคอยดูแลพวกคุณ เราจะสู้ได้ไม่เต็มที่ เสี่ยงสมาธิแตก"