ฉินลั่วพาสวี่ตัวตัวกลับมาถึงอย่างราบรื่น ข้างนอกมืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือ
ฟ้าผ่าลงมาพอดี แผ่นดินสั่นสะเทือนไปทั้งปวง กึกก้องไปทั่ว
กำแพงดินของหวังเวยหู่ยังพอไหว แต่ฝั่งผู้มีพลังพิเศษสายพันธุ์พืชนั้นรับมือได้อย่างลำบาก หวังเวยหู่จึงสร้างศาลาเพิ่มอีกหลัง เพื่อเปลี่ยนตัวผู้มีพลังพิเศษทีมกุหลาบลงมา อีกฝ่ายโล่งอกไปใหญ่ พยักหน้าขอบคุณเขา
"ไม่เป็นไร ทุกคนขยับเข้าไปข้างในหน่อย ผมจะปรับปรุงศาลานี้หน่อย"
หวังเวยหู่อย่างน้อยก็เป็นผู้มีพลังพิเศษขั้นสาม ก่อนหน้านี้เขายังช่วยเสริมความหนาให้กำแพงฐานที่มั่นเมือง I มาแล้ว ดังนั้นการสร้างที่พักพิงชั่วคราวจึงไม่ใช่เรื่องยาก
ทุกคนได้พักผ่อนด้วย
พวกเขาเดินทางมาทั้งวัน ต่างก็เหนื่อยล้ากันมาก
ฉินลั่วประกาศพักก่อน ทุกคนนั่งลงกับที่ทันที มองดูพายุฟ้าคะนองข้างนอกฟาดลงบนพื้นดิน น่ากลัวจริง ๆ
หวังเวยหู่ดัดแปลงศาลาให้เป็นห้องนิรภัยทรงกลม เหลือไว้เพียงไม่กี่หน้าต่าง
ผู้มีพลังพิเศษสายพันธุ์พืชจากทีมกุหลาบช่วยพรางตาเพิ่ม เพื่อป้องกันสัตว์กลายพันธุ์ที่คลุ้มคลั่งเพราะพายุฟ้าคะนองวิ่งเข้ามาทางนี้
สวี่ตัวตัวยืนอยู่ที่หน้าต่างมองออกไป มีเพียงตอนฟ้าผ่าลงมาเท่านั้นที่ส่องแสงให้เห็นภาพข้างนอก นอกนั้นมืดมิดไปหมด
ผู้มีพลังพิเศษสามารถมองเห็นในความมืดได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่มีทักษะนี้
แต่ทั้งสี่คนของฉินลั่วมองเห็นได้
สวี่ตัวตัวมองไม่เห็น เธอเป็นแค่ซอมบี้ตัวน้อย ไม่สามารถมองเห็นในความมืดได้