ฉินลั่วเพิ่งจะคิดว่าซอมบี้ตัวน้อยที่หน้านิ้ว ๆ นั้นก็น่ารักดี แบบที่ทำให้คนอยากเอานิ้วไปแหย่เล่น แต่พอเห็นกระทู้ที่ไป๋ซู่โชว์ให้ดูก็ขมวดคิ้วทันที
“หน้าตาน่าขยะแขยงชะมัด”
สวี่ตัวตัวยกมือขึ้นตบหัวฉินลั่วเบา ๆ ฉินลั่วคิดว่าเธอตั้งใจแกล้งเล่นก็เลยคว้ามือเธอลงมาจากหัวแล้วจับไว้ “อย่าแกล้ง ฉันดูกระทู้อยู่ อี๋ ไอ้เจ้านี่มันอัพเกรดด้วยการกลืนกินได้ด้วยเหรอ?”
แต่แล้วที่หน้าต่างด้านขวา ในป่าไกลออกไป งูยักษ์ตัวหนึ่งก็ชูตัวขึ้นมา สวี่ตัวตัวถึงได้รู้ว่าไอ้เจ้านี่ไม่ได้ไม่มีหน้า แต่มันเอาหน้าคนกับหัวงูมาหลอมรวมกันเข้า แค่เห็นก็ขยะแขยงจนบอกไม่ถูก
ค่าสติแทบร่วง
เธอเอื้อมมือไปหยิบนกหวีดมาเป่าเสียงสั้น ๆ แล้วตบไหล่ฉินลั่วอีกที สุดท้ายก็ดึงความสนใจของทั้งคู่มาได้ พอเห็นทั้งคู่หันมามองพร้อมกัน
สวี่ตัวตัวก็ชี้ไปที่หน้าต่างด้านนอก ร่างเธอแทบแข็งเพราะความกลัว
โลกใบนี้ช่างสุดจะเพี้ยน
ฉินลั่วกับไป๋ซู่หันไปมอง ก็เห็นในป่าที่ไม่ไกลจากเลนรถของพวกเขา งูกลายพันธุ์ตัวหนึ่งกำลังดิ้นไปมาอย่างกับไส้เดือน บางทีก็เงยหัวงูขึ้นมองข้างหน้าแล้วก็ดิ้นต่อไป ที่สำคัญคือตอนที่มันดิ้น ปลายหางที่แหลม ๆ ของมันยังยกขึ้นมาเผยให้เห็นขาสองข้าง...
ทั้งคู่เงียบกริบ
สุดท้ายไป๋ซู่ก็อุทานออกมาว่า “เชี่ย! ทำไมมันตัวใหญ่ขนาดนี้วะ?!”
ฉินลั่วทำหน้าบูด “ขยะแขยงจริง ๆ”
เขาไม่พอใจจริง ๆ
ส่วนสวี่ตัวตัวก็ฝืนใจใช้แท็บเล็ตถ่ายวิดีโอไว้ แล้วส่งต่อให้ไป๋ซู่ให้เอาไปโพสต์กระทู้ เธอไม่อยากมองไอ้เจ้านี้อีกแม้แต่วินาทีเดียว