ซอมบี้ตัวน้อยลุกขึ้นมาอย่างพึงพอใจ
สุนัขใหญ่ตัวหอมหวาน จูบจนหนำใจ พลังพิเศษหายเร็ว แผลเล็กๆ ในปากหยุดเลือดไปแล้ว สวี่ตัวตัวกินไม่ไหวก็เลยจากมา
ฉินลั่วถูกจูบจนมึนหัว สงสัยในชีวิต วิญญาณแทบลอยออกจากร่าง สุดท้ายต้องให้เฉินเสี่ยวเฟยเขย่าตัว "พี่ฉินตื่นสิ!"
"จบแล้วจบแล้ว พี่ฉินของเราแค่จูบวิญญาณก็ลอย ไร้ทางเยียวยา" เฉินเสี่ยวเฟยจับไหล่ฉินลั่วเขย่าสุดแรง ร้องโวยวาย
ฉินลั่วหัวหมุนไปหมด
ไป๋ซู่ย่อตัวนั่งข้างๆ พูดอย่างใจเย็น "ตื่นเต้นเกินไป สรุปก็คือเมาออกซิเจน"
เขาส่ายหน้าว่านายทีมของตัวเองช่างไม่เอาไหนจริงๆ!
หวังเวยหู่บอกว่าไม่อยากเห็นแล้วไม่อยากเห็น รีบไล่ทีมเสือชีตาห์และทีมนกพิราบไปเก็บกวาดสนามรบ
"ดูอะไรดู รีบช่วยตัวประกันสิ!"
ทีมเสือชีตาห์และทีมนกพิราบยังคงตกใจเล็กน้อย มึนๆ ไปทำงาน
แค่ตอนเปิดกรงนกใหญ่ก็ยังอดพึมพำไม่ได้
"พี่โต้วโต้วโหดมาก..."
"หัวหน้าทีมฉินนี่ช่างอ่อนโยนเหลือเกิน ฮือๆ!"
"สองคนนั้นจูบกันแล้ว! จูบกันแล้ว อ๊าาาา!"
"ฮือๆๆ"
ผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ที่ถูกขังก็ค่อยๆ ตื่นจากภาพหลอน สีหน้าสับสน
เกิดอะไรขึ้น??
ทีมรบที่หลงทางก็ลืมตาตื่นขึ้นมา ร่างกายไม่มีเรี่ยวแรงไปหมด
หิวมาหลายวันแบบนี้ย่อมไม่มีแรง
ผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ผอมลงรอบหนึ่ง พอนึกขึ้นได้ว่าถูกขังมายังไงก็พากันกอดร้องไห้