ฉินลั่วหยิกแก้มสวี่ตัวตัวแล้วหอมแก้มหนึ่งที "โอ้ย ยังเป็นห่วงอีกฝ่ายชนะหรือเปล่าด้วยเหรอ หึ!"
เขาบอกว่าเขาจะหึง!
ที่จริงแค่แกล้งเล่นเฉย ๆ พี่กระต่ายคนนั้นดูท่าแล้วไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นหรอก
ก็ซอมบี้ตัวน้อยน่ารักเกินไป
ฉินลั่วเลยอยากแกล้งเธอ
สวี่ตัวตัวยกแขนขึ้นโอบคอเขา แล้วซบลงบนไหล่เขาอีกครั้ง อยากนอนต่อ
ฉินลั่วอุ้มเธอแล้วโยกเบา ๆ "เฮ้ สวี่ตัวตัว อย่าเพิ่งนอนสิ จะกลับไปที่ไหน ไปห้องผม หรือกลับบ้านตัวเอง"
ตอนนี้เขาไม่พูดเรื่องไม่ให้เธอเข้าบ้านอีกแล้ว
สวี่ตัวตัวฮึมหนึ่งที คิดจริงจัง กำลังจะเอ่ยปาก
ฉินลั่วก็พูดขึ้น "พอแล้ว ไม่ต้องตอบก็ได้ ผมแค่พูดตามมารยาท เธอต้องกลับไปกับผม"
ถึงจะกลัวว่าเธอจะมาทำให้ตัวเองเหนื่อย
แต่ฉินลั่วยังอยากอยู่กับเธอมากกว่า จะได้ลดความกังวลใจลงไปได้เยอะ
สวี่ตัวตัวก็กะเวลาไว้เหมือนกัน วันนี้สุนัขใหญ่ต้องฉีดยา ที่จริงอยากบอกว่าจะกลับไปสักเที่ยว พอใกล้เวลาแล้วค่อยมาหาเขา
แต่เขาพูดออกมาแบบนี้แล้ว
ก็ปล่อยเลยดีกว่า
ไปหาเขา!
ฉินลั่วตื่นเต้นจนตัวโยน "ไม่พูดก็ถือว่าเธอตกลงนะ! ผมจะลักพาตัวเธอไปแล้วนะ?"
สวี่ตัวตัวตอบ "อือ!" อย่างใจเย็น ที่จริงสุนัขใหญ่สภาพแบบนั้น ก็ให้คนอื่นเห็นไม่ได้อยู่แล้ว ซอมบี้ตัวน้อยอยากเฝ้าเขาด้วยตัวเอง
คนกับซอมบี้ตัวน้อยขึ้นไปถึงชั้น 19 ก็เข้าบ้านฉินลั่ว
เฉินเสี่ยวเฟยได้ยินเสียงลิฟต์ พอจะไปเรียกทั้งคู่มากินข้าว พอออกมาก็เห็นหัวหน้าทีมฉินอุ้มหัวหน้าหน่วยน้อยเข้าบ้านพอดี