ฉินลั่วเดินมาเมื่อไหร่ เจ้าซอมบี้ตัวน้อยก็รีบเข้าไปแนบชิดทันที ซอมบี้ที่ยังมีสติพอจะไม่ลงมือง่าย ๆ แต่จะเดินตามหลังเขาไปแทน
พอเข้าใกล้ก็ได้กลิ่นบนตัวเขา เป็นกลิ่นที่สดชื่นมาก หอมหวานแต่ไม่เลี่ยน เหมือนมิ้นต์ผสมลูกอมรสผลไม้
เจ้าซอมบี้ตัวน้อยเริ่มคันฟันเมื่อได้กลิ่น เลยหยิบแท่งกัดฟันออกมาอันหนึ่งแล้วเริ่มกัด ของแบบนี้ปกติเอาไว้ให้เด็กเล็กกัดเล่น
ทำจากแป้งสาลี แป้งมันเทศ และแครอทบดอบแห้ง
แข็งมาก
ไม่รู้ว่าเก็บมาจากร้านขายของใช้เด็กที่ไหน แต่มีให้ใช้ก็พอแล้ว
ช่วงที่ฟันแหลม ๆ ขึ้นมา ปากไม่สบายจริง ๆ โคนฟันคันมาก ตอนไม่ทันสังเกตก็ไม่เป็นไร แต่พอคันจริง ๆ ขึ้นมา อยากกัดอะไรไปหมด
สวี่ตัวตัวอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก คนปกติไม่มีทางมากัดของแบบนี้แน่ ๆ เธอจึงไม่มีความสุขกับการเติบโต กลับรู้สึกหงุดหงิดที่ผิดมนุษย์มนากว่าใคร
“เป็นอะไรไป กัดฟันแล้วกัดจนเก็บตัวเลยเหรอ? ไม่พอใจ?”
ฉินลั่วรู้สึกแปลก ที่จริงเขาคอยสังเกตเธอตลอด เจ้าตัวน้อยเห็นเขามาก็ดีใจ แต่เดินไปเดินมา ก็หยิบแท่งกัดฟันออกมากัด
เขายังกลัวว่าเธอขาสั้นจะตามไม่ทัน เลยตั้งใจเดินช้าลง
รู้สึกว่าเดินเล่นพาซอมบี้ตัวน้อยไปเรื่อย ๆ ก็ดีเหมือนกัน
ไม่อย่างนั้นตอนปกติกลับถึงฐานที่มั่น เขารีบวิ่งกลับเข้าห้องพักผ่อนแล้ว
จะไปเดินเป็นเพื่อนเธอช้า ๆ ได้ยังไง?
ผลปรากฏว่าเธอกัดฟันเองจนโมโห ฉินลั่วไม่เข้าใจ แต่พอเจ้าซอมบี้ตัวน้อยเงยหน้ามองเขา จู่ ๆ มุมปากก็มีเลือดไหลลงมา ทำเอาเขาตกใจไปเลย “ไม่ใช่สิ โอ้โห ปากเธอเป็นอะไร?! บาดเจ็บเหรอ? บาดเจ็บภายใน? มิติเธอใส่ของเยอะเกินไปจนพลังย้อนกลับเหรอ?”