สุดท้ายค้างคาวมันเยอะแค่ไหนกันแน่? ฟ้ามืดอยู่แล้ว พอพายุไต้ฝุ่นมา เมฆเคลื่อนตัวเร็วขึ้น ก็ดูสว่างขึ้นมาบ้าง
ผลปรากฏว่าจู่ๆ ก็มืดลงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะพายุไต้ฝุ่น
ฮืด
ซอมบี้ตัวน้อยเงยหน้าขึ้นอย่างไวเชิง ก็ต้องตกใจจนตาดำขยาย แค่นใหญ่บินเข้ามาเป็นฝูงดำทะมึน บินวนเวียนอยู่บนฟ้า
แรงกดดันนี้ช่างน่ากลัวจริงๆ
ในหูฟังมีเสียง “ให้ตายสิ” ของเฉินเสี่ยวเฟยกับพวกเขาหลายคนดังขึ้นมา
“บ้าจริง! พวกนี้ทำไมมันเยอะขนาดนี้! คลั่งกันไปแล้วเหรอ! ไม่รู้จักจบสิ้น!”
“นี่มันผิดปกติมาก”
“ทุกคนต้องระวังตัวให้มาก รู้สึกว่าไม่ดีเลย จำนวนมันเยอะเกินไป”
สีหน้าของฉินลั่วก็แย่มาก “ทุกคนรวมพลก่อน อย่าแยกกันอีก รู้สึกว่าในฝูงนี้เกินครึ่งเป็นค้างคาวกลายพันธุ์ระดับหนึ่งดาว”
คำพูดของเขาทำให้เฉินเสี่ยวเฟยกับอีกสองคนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วก็ตอบรับพร้อมกันหมด ต่างก็เคลื่อนตัวเข้าหากลาง โดยไม่สนใจค้างคาวตัวอื่นก่อน
ฉินลั่วเพิ่งจะเรียกสวี่ตัวตัว ก็พบว่าเธอถือเลื่อยยนต์วิ่งเข้ามาแล้ว ไม่เลว เป็นเด็กหัวไวจริงๆ พอเธอมาถึงเขาก็คว้าตัวเธอขึ้นมาอุ้มทันที!
“คอยดูพลังพิเศษให้ดี สวี่ตัวตัวนายก็เหมือนกัน อย่าใช้เกินจนเพี้ยนอีก”
ฉินลั่วเพิ่งสังเกตว่าเธอเริ่มใช้มิติล็อกค้างคาวกลายพันธุ์ในวงแคบๆ แล้วใช้มิติอัดจนพวกมันระเบิดเป็นละอองเลือด
สวี่ตัวตัวแค่พยักหน้า หมุนไม้ของเธอเปื้อนเลือดแล้ว เธอเลยไม่เป่ามัน
ไม่นานสมาชิกทีมของพวกเขาก็รวมพลกันได้หมด ชาวบ้านแถวนี้ต่างเชื่อฟังคำสั่งฐานที่มั่น ไม่กล้าเปิดประตู แต่ก็ยังมีคนใจดีเดินมาที่หน้าต่างถามพวกเขาว่าจะเข้าไปพักในบ้านสักครู่ไหม