คนที่แอบถ่ายรูปนั้นถูกฉินลั่วกับหวังเวยหู่จับตัวกลับมาโดยพาดบ่าไว้ ไม่รู้ว่าสองคนนั้นใช้วิธีอะไร ถึงทำให้อีกฝ่ายขาจนตัวสั่น คงไม่กล้ามาแอบถ่ายรูปพูดจาเยาะเย้ยอีกแล้ว
ตอนที่ฉินลั่วกลับมานั่งลง มือของซอมบี้ตัวน้อยเพิ่งจะถือแก่นกลายพันธุ์กินเสร็จ เคี้ยวๆๆ แก้มตุ่ยๆ เหมือนหนูแฮมสเตอร์
เขายื่นมือไปจุ้มแก้มเธอ "เฮ้ แค่นี้เองก็ว่าเราใกล้ชิดเกินไปเหรอ?"
เขาบ่นพึมพำอยู่คนเดียว
ซอมบี้ตัวน้อยมองเขาแวบหนึ่ง ตาค้างใสแวววาว ทำให้เขารู้สึกเขินๆ ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ไป๋ซู่มองฉินลั่วอย่างเอือมระอาพูดว่า "แกน่ะทุกวันเอาแต่ช้อนเธอขึ้นมา ไม่ก็หามไม่ก็อุ้ม บางทีก็แกล้งจุ้มเธอ บางทีก็ลูบหัวเธอ เธอว่าไงล่ะ?"
ฉินลั่วเริ่มรู้สึกเก้อเขินขึ้นมาทันที พอคิดย้อนกลับไปดูเหมือนจะจริงด้วยสิ แต่ก็อดใจไม่ได้ที่จะไปแหย่เธอ พอเห็นเธอปุ๊บก็เหมือนย้อนกลับไปในอดีต
ก็แค่อยากจะแกล้งแหย่เธอเล่นเฉยๆ
แต่เขาเป็นคนที่ต้องการรักษาหน้า เลยเถียงหนักแน่นว่า "ฉันก็แค่...มันชินมือไปหน่อยก็เท่านั้นเองนิ?"
ไป๋ซู่ก็ตอบแบบขอไปทีว่า "เออๆ ใช่ๆ"
เฉินเสี่ยวเฟยก้มหน้าหัวเราะคิก
หวังเวยหู่ไอแหะๆ หนึ่งที ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หันไปนอนต่อเลย
ฉินลั่ว: ...
ก็ได้
อธิบายไม่รู้เรื่องแล้ว!!
สวี่ตัวตัวเคี้ยวแก่นกลายพันธุ์เสร็จได้สักพักใหญ่ เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าควรจะไปเอาข้าวให้พวกเขากิน แต่พอเธอนึกขึ้นได้ พวกเขาสี่คนก็นอนลงกันหมดแล้ว
เธองงไปหนึ่งวินาที สุดท้ายก็ห่มผ้าห่มผืนเล็กๆ นอนลงไปเหมือนกัน หวังว่าจะหายเร็วๆ ไม่อย่างนั้นสมองที่ดีเลย์แบบนี้มันน่ารำคาญเกินไปแล้ว ซอมบี้ตัวน้อยที่หงุดหงิดมองท้ายทอยที่ตัดผมไว้เรียบร้อยของฉินลั่ว แล้วก็แผ่นหลังนี้...